Ik ben vandaag, 3 mei en de dag waarop ik 69 ben geworden, bezig met de laatste voorbereidingen voor mijn reis van de bron van de donau naar de zwarte zee. Inspiratiebron voor deze reis was een radiocollum van wijlen Jan Blokker, die daarin zei dat als je Europa in zijn diepste essentie wilde leren keren, je het best de gehele donau langs kon gaan reizen. Hij omschreef die reis door de buik van Europa vrij plastisch als volgt. Het smalle deel van de Donau van Donau-eschingen tot Passau als de dunne darm, het brede deel van Passua tot Belgrado als de dikke darm en het deel door Roemenie en Bulgarije met de Donaudelta als de endeldarm. Deze woorden zijn me steeds bij gebleven en in de achterliggende jaren is het verlangen eens zo te reizen steeds sterker geworden. Ik heb daarom besloten dit jaar op de fiets het traject door de buik van Europa op de fiets te gaan bereizen. Ik zal proberen eventuele volgers via deze blog op de hoogte te houden van mijn ervaringen bij deze fietstocht. Dagelijks zal dat waarschijnlijk niet lukken, omdat ik vanb internetcafe's afhankelijk ben.

Ik hoop dat mijn volgers net als ik veel plezier zullen beleven aan mijn fietstocht.

Donderdag 5 mei word ik door mijn vrouw en vrienden naar Donau-eschingen gebracht. Wij zullen samen nog 2 dagen in Zuid-Duitsland doorbrengen, waarna ik zondag 8 mei van start ga.
Ik denk de totale tocht van naar schatting 3250 km in ongeveer 6 weken te volbrengen.

Het lijkt mij bijzonder leuk zo nu en dan ook eens een reactie van mijn volgers te ontvagen. Op die manier blijft het contact met thuis, vrienden en kennissen op een leuke manier in tact.

Goede reis en we zullen je niet alleen naar Donaueschingen wegbrengen, samen met An, maar ook je avonturen volgen!

Hallo Jiel,
Namens heel Particolare DS veel succes! We zullen je volgen!

Ik wens je veel succes met de fietsreis langs de donau.

Jiel,
Goede reis,
Marcel

jieltje ! veel fietsplezier.. vergeet je helm niet en we zullen je volgen!

SUCCES

Het lijkt me inderdaad verstandig om die landingsplaats van de heilige geest te bedekken Jiel.......

Hoi Jiel,

Heb je vanavond juist gemist.
Ik was bij je aan de deur , maar je buurvrouww dacht dat je al vertrokken was. jammer. Ik heb namelijk een klein steentje dat ik met mensen mee geef die reizen met een missie. Het heeft al duizenden kilometers meegereisd met vele reizigers. In een bijhorend boekje schrijven ze een stukje over het waarom van hun reis. Het lijkt erop dat ik jou de vraag niet kan stellen om dit steentje mee te dragen op je reis.
Evenzogoed een fantastische missie toegewenst.
Henk van Noorloos
henk@vannoorloos.net

Jiel, een hele mooie reis toegewenst. Leuk om je te volgen. Succes!! Ad en Corrie.

beste Jiel, ik kan niet wachten tot je eerste beschouwingen op de site zullen verschijnen. Ik begrijp dat je eerst nog in goed gezelschap bent, voordat je echte avontuur gaat beginnen vandaag. Ik hoop dat de reis door het darmkanaal van Europa een prettige wordt en dat jij gevrijwaard blijft van ongemakken in je eigen maag/darmkanaal. Wij wensen je een voorspoedige tocht en hopen snel de eerste reactie te zien. Het gaat je goed. Dima en André

Jiel, heel veel plezier tijdens dit mooie avontuur, wij volgen je!

Hoi Jiel, ben net terug van het skieen. Ga je vanaf nu volgen.

Succes !!!

Marcel

Wij wensen jou heel veel succes met je reis.
Groetjes Cor en Aartje v d Stelt
Werkendam.

He Jiel!

Je bent inmiddels onderweg. Ik hoop dat je eerste kilometers goed zijn verlopen. Ik zou zeggen: rustig aan, alle tijd. Geniet van de indrukken die je opdoet en kom met een paar mooie verhalen terug.

Hartelijke groet,
Ruben

p.s. Leuk om te lezen dat je je hebt laten inspireren door Jan Blokker. Ik neem aan dat jij als trouwe NRC-lezer ook fan was van z'n columns.

De eerste dag zit er op en je hebt, afgaande op jouw sms, al de eerste 140 km voorspoedig achter de rug.
Ik heb, toen je om 09.09 uur bij het station van Donaueschingen wegreed, en nakeek, een schietgebedje gedaan voor veel mooi weer, veel avontuur en vooral voor een 'behouden vaart'. Leny slaakte een diepe zucht en An keek tot de laatse seconde jou na. 't Is me potdorie wel een avontuur...., maar een mens moet niet alleen dromen, maar ook doen ...
Heel veel succes!

En zo is het Ton en Leny! Niet alleen dromen....

Lieve opa,
Heel erg veel succes de komende 6 weken! Liefs julius, elise en sophie

Ik ben momenteel in Ulm en heb de eerste 200 km achter de wielen. De tegenwind ( windkracht 4 uit het noordoosten) bemoeilijkt het fietsen wel. De eerste dag was veel fraaier dan deze, wat het landschap was echt veel nattuurlijker en woester. Ook deed zich na ongeveer 30 km het fenomeen van de Donauversinkung voor. Door het poreuze kalksteen gaat de donau dan ongeveer 35 km ondergrondsverder. Ook is er een deel waarbij het donaudal zo smal is dat er alleen maar plaats is voor een smalle rivier, een spoorbaan ( eenbaans) en een fietspad. Je fietst dan echt door een woest uitziende canyon. Vandaag ontmoette ik 2 echte fietsdiehearts. 2 hollanders die in gibraltar waren gestart en op weg waren naar de Noordkaap. Totaal 8000 km. Je ziet dus altijd baas boven baas.
Ik ga zo op zoek naar een privaat slaapadres na mijn goede ervaringen van de vorige nacht. Alle mensen die hebben gereageerd heel vriendelijk bedankt. Het is inspirerend zoveel reacties te krijgen. Over 2 dagen hoop ik weer een berichtje te sturen.
Groetjes aan alle volgers, Jiel

Hoi jiel,
veel plezier en succes tijdens je spannende reis, ook ik zal je volgen de komende 6 weken! big hug x

Goed om te horen dat de reis voorspoedig verloopt Jiel. We zullen met plezier je berichten lezen. Morgen gezond weer op en een fijn vervolg gewenst.

Volhouden Jiel, je bent er bijna!

Hoi Jiel,

zo te lezen heb je het prima naar je zin en als je maar half zo'n mooi weer hebt als dat het nu hier is moet ook dat goed komen.
Veel succes en plezier voor de rest van de tocht en tot snel in de Misse!

Jiel,

Heel veel plezier! Wij blijven graag op de hoogte en blijven je zeker volgen.
Veel plezier, wees voorzichtig en geniet van elke minuut!

Gerard Verboom

Ha die Pa!

Ik hoop dat het een beetje lukt tot nu toe??
Succes!!!

Hallo allemaal,

Om te beginnen allemaal bedankt voor de inspirerende woorden. Het gaat tot nu toe voortreffelijk. De eerste 350 km zitten er op. Ik ben momenteel namelijk in Ingolstadt inBayern en zet zo ditect mijn reis voort naar Regensburg. Tot nu toe nog steeds practig weer, vandaag wel wat drukkend met onweersdreiging.

<De 3 e dag van mijn tocht was eigenlijk heel saai, omdat ik vooral lanngs de Donau fietste over een stoffige halfverharde weg met tussen mij en de donau een hoge dijk, waar ik het overgrote deel vande dag tegen aan heb gekeken.

Wel ontmoette ik aan het eind van de dag op mijn slaapadres 2 totaalverschillende mensen die ooklanmgs de Donau fietsen. De eerste was Will uit Minnesota ( USA) die min of meer onvoorbereid aan dezelfde tocht was begonnen als ik. De afstand die ik in 3 dagen had gedaan bleek hem 5 dagen gekost te hebben. Verder was er een zeer aantrekkelijke duitse, echt een mooie meid van ongeveer 30, die in een poging nog verder af te slanlken had besloten tot een donautour. Naast een geweldige fiets bracht ze de meest futuristische kleding, helm, gps en allerlei gadgest mee, er was alleen een probleem, ze bleekniet te kunnen fietsen. Dat leidde er toe dat alle hotels die ze voor onderweg had geboekt moesten worden afgezegd en omgeboelt.

Ik heb vannacht in Bertoldsheim geslapen op een uitstekend privaatadres. Toen ik even gign eten kwam ik tot de ontdekking wat voor een negorij Bertoldsheim eigenlijk is, want ik zat te eten op een geweldig terras ( het enige in het dorp) temidden van 2 grote boerderijen met een hele horde vliegen tot gevolg. De enige aardigheid daarbij was dat de zwaluwen sosm vlak over mij hoofd scheerden om de insecten te vangen.

Dit deel van Bayern is echt rijk en streng katholiek en op een bepaalde manier achterlijk. Uitsluitend Bauernland om een goed Nederlands woord te gebruiken.

Vandaag gaat het prima ga zo door en hoop weer net over de 100 km te komen.

Groetjes allemaal.

Je gaat echt als een jekko Jiel. Goed te horen dat alles naar wens gaat en dat je al zover onderweg bent. We zien het volgende verslag weer met plezier tegemoet en hopen dat alles heel blijft (lichamelijk en fietsueel gezien). Groet van ons.

SDonderdag 12 mei 2011: ik zet er maar eens een datum bij voor de duidelijkheid en nodig iedere volger uit dat ook te doen. Hela Jiel, over die bloedmooie, slanke Duitse van 30: ik neem aan dat je die ongeoefende schoonheid, met allerlei futuristische gadgets, als stagiaire hebt ingelijfd? 'n Medefietser die hotels heeft geboekt lijkt me wel wat... Foto?
Je moet ook foto's op deze site plaatsen en geen schoonheden geheim houden!
Goed te lezen dat je vordert en mooie (!?!) ontmoetingen hebt. Voor alle duidelijkheid: Leny heeft aan dit provocerende stukje niet meegeschreven Ik heb het stiekem gedaan, anders was dit nooit door haar censuur gekomen.
Ga vort kerel en geniet!

donderdag 12 mei, Deggendorf

Tocht woensdag gebeurde eigenlijk niet zo heel veel. Ik heb de amerikaan uit Minnesota en ook de mooie duitse niet weer gezien. Niet onlogisch want de benen waren goed en ik ongeveer 130 km kunnen afleggen. Tijdens de reis vroeg in de morgen lopen veel duitsers buiten met hu n honden. Het valt daarbij dat vooral de oudere nog stteds pruisische streken hebben, want ze commanderen hun ( hoe zou het toch komen) herdershonden zo ongeveer als de Führer dat ook deed. Gelukkig is dat met de jongeren veel minder het geval ze blijken doorgaans ook geen herdershonden te hebben.

Eindelijk wraak!!!!

In ben nu in Oberbayern het land van o.a. Bayern München, een club die ik sinds de zo humorloos verlopen afscheidswedstrijd van >Johan Cruyf ( ik meen me te herinneren 2 - niet meer kan leiden. Nu dronk in vandaag even snel een afpelschorle bij een heel fraai restaurant een het donauradpad en ik ondekte in de toiletten veel kreten als hier verblijft de FCV enz. Ik kreeg min of meer een waas voor mijn ogen en vond het van goed nederlanderschap getuigen op subtiele wijze wraak voor het onrecht van 20 jaar geleden. Ik heb zonder dat iemand het merkte alle bladzijden van Bed en Bike die op het bundesland Bayern slogen uit de gids voor Duitsland gescheurd en ik moet zeggen het voelde goed. Kwam onder weg mijn noordkaapvaarders nog tegen die hadden het de avond daarvoor op een zuipen gezet en ontwikkelden een tempo dat zelfs in nog kon bij houden. Heb na het bordje van stijgingen tot 18 procent besloten het stuk van Weltenheim naar Kelheim met de boot te doen. Net als alle overige fietsers overig. Heb geslapen in Matting in een zeer antiek hotel zonder enige luxe voor 25 euro. Kreeg en wel een geweldig ontbijt voor overigens.

De dag van vandaag heeft mijn haat-liefdeverhouding weer een geweldige impuls gegeven in positieve zin. Toen ik op de houten brug midden in regensburg ston ontdekte ik dat een van mijn achterfietstassen ontbrak.
Ik zag mijn reis al eindigen, omdat ook mijn toilettas met medicijnen in deze tas zaten. >Ben als een haas ruim 12 km terug gefiets en ja hoor........ op een betonnen muurtje onder de brug over de donau van de snelweg A3 stond mijn tas. In welk land kan zoiets nog gebeuren.???? Hij bleek zelfs niet geopnend te zijn. Je begreep dat ik enige accute gewetensnood kreeg over mijn actie van de dag daarvoor. Maar ik ben daar toch maar snel over heen gestapt. Dit alles heeft er in geresulteerd dat ik dus ongeveer 25 km voor jan met de korte achternaam had gefietst, terwijl de dag nog maar net begonnen was. Daardoor heb ik helaas Regenburg niet kunnen bekijken, want dreigde al direct een fikse bui. Grappig genoeg is die heledaag blijven dreigen en heb ik ruim 110 km gefietst zonder een drup regen. Ben nu dus in Deggendorf em ga zo wat eten omvervolgens naar mijn slaapadres in Sebach te gaan.
Ik zit nu nog ongeveer 80 km voot Passau een plaats waarvan ikverwacht had daar zaterdag te zijn. Kortom het gaat op rolletjes.

Groeten aan allemaal en vooral aan mijn lief Frau Antje

Hoi pap, opa

Vandaag terug van Sardinie en natuurlijk meteen in het reisverslag "tot nu toe" gedoken.Bevalt goed hè ,daar aan de schöne blaue Donau. Om eerlijk te zijn hadden we echt niet anders verwacht. Gaan je natuurlijk van dag tot dag volgen. Tot morgen

12 mei
Julio, wat een geweldig avontuur, ik merk dat ik steeds reikhalzend naar je stukjes uitkijk. Dat relaas over die tas is me niet geel duidelijk, was je m nou gewoon ergens vergeten, of was ie van je fiets gevallen?
Hier alles prima, ik heb er vandaag 50 gelopen met de oud-jeweetwels, was ok mooi! Valt echter in het niks bij jouw prestatie. Keep on rolling!

Zojuist alle verslagen gelezen! Hartstikke leuk en wat een avontuur, Jiel. Zelf hebben Johann en ik ook veel fietsvakanties gedaan, dus een klein beetje weet ik hoe leuk het is om elke dag opnieuw weer niet precies te weten waar je uitkomt en vooral bij wie.... Weet zeker dat je het gaat lukken,

liefs irene

Dit bericht is afkomstig uit het hotel Donauschlinge in Schlögen in Oosterijk. Ik ben daar zojuist na een heel vlotte fietstocht gearriveerd.
Had een groot deel van de tijd de wind in de rug. Heb afgelopen nacht geslapen in Seebach een of andere negorij in Bayern. Tot mijn verbazing was het hotel ( 100 kamers) vrijwel vol en het was ook nog eens ultra modern.
Alles was voorzien van automatische schakelingen met bewegingsdetectie, als je dus bewoog in bed en je een beetje wild omdraaide dan ging het licht aan. Rondom dit hotel was het evenwel weer een ongelofelijke rotzooi.
Het ergst was het eigenlijk nog dat ze al om 6 uur begonnen te werken in een zagerij die direct tegen het hotel aan lag. Dus of je wilde of niet je werd automatisch wakker.

Daardoor vroeg ontbeten en al om kwart over 7 op de fiets. Was schilöderachtige weg naar Passau, het Venetie van Duitsland. Een werkelijk prachtige stad waar 3 rivieren samen komen. O.a. de Inn voeght zich hier sámen met de Donau.
Doordat Passau kerkelijk gezien heel belangrijk is, zijn er een aantal zeer fraaie kerken. Ook in Passau was het overigens opmerkelijk rustig.

Terwijl ik koffie dronk bij een Italiaan werd ik aangesproken door een oud duits mannetje, die me vroeg waar ik vandaan kwam.

Holland deed een hele spraakwaterval ontstaan, waarbij steeds den Helder terug kwam. Hij was bij de Marine geweest en beweerde dat nergens ter wereld de dames van lichte zeden zo voortreffelijk waren als juist in den Helder. Toen ik hem nog nooit van mijn leven in den Helder te zijn geweest, viel hij bijna om van verbazing.

De komende dagen zullen voor mij waarschijnlijk erg zwaar worden, wanr er wordt voor wel een dag of 5 ronduit slecht ´weer verwacht met veel regen en lager temperaturen. De insiders onder mijn volgers weten dat daar een probleem voor mij kan liggen omdat ik slecht tegen dat weer kan. Ik hoop me er echter goed doorheen te slaan.

Groeten aan allen zowel familie als volgers, die ik nog niet ken.

Schroom niet ik waardeer het heel erg dat jullie geinteresserd zijn.

Ik heb momenteel ongeveer 650 km afgelegd en ben daar voor de eerste 6 dagen tevreden mee.

Hoi papa,
650 km in 6 dagen daar kun je inderdaad tevreden over zijn)).
Je verslagen zijn uitermate interessant. Het leuke van fietsen is oa dat je allerlei figuren tegenkomt waar je uitgebreid mee kunt praten en ik weet als geen ander hoe je bent( beter gezegd hoe wij zijn) dus ik kan me er heel veel bij voorstellen. Hoop voor je dat het weer de komende dagen gaat meevallen. Hou je haaks.

jahahaha het is erg rustig op de bridgeclub donderdags!
We volgen je op de voet!(op het wiel)
groetjes van ons allemaal

ik dacht ik kijk maar weer eens op dit site ! ben je al 700 kilometer verder !
lekker bezig!!!! heb je je helm wel op ?
Leuk om al je ervaringen te lezen.. slaap lekker en succes morgen maar weer!

HOI JIEL IK HEB NET JE VERSLAGEN GELEZEN WAT LEUK ZEG MAAR JE MOET WEL BETER OP JE SPULLEN LETTEN HOOR.VEEL SUCCES EN VEEL PLEZIER.EN UITKIJKEN VOOR DIE MOOIE MEIDEN.

Zaterdag, 14 mei 2011: Zo, je zet er de vaart in Jiel met die 650 km. Kijk je ook nog een beetje rond, wantdat was ook de bedoeling. Goede raad: als het weer tegenzit neem dan een paar dagen genoegen moet wat minder kilometers. We hopen met z'n allen dat het fietsbaar weer voor je blijft. Zal schietgebedje doen.
Succes en natuurlijk 'behouden vaart'...

Fijn dat je al in Spitz bent! Hier vandaag ook een enerverende dag. Annabel opgehaald uit roosendaal. Scheur tussen haar oog en haar wenkbrauw. Je kunt de foto bekijken op:

http://www.facebook.com/#!/photo.php?fbid=174332262621221&set=a.174332252621222.54476.100001333453259&type=1&theater

liefs, An en Sophie

beste Jiel.

Je bent echt goed bezig man. Meer kilometers in 6 dagen op de fiets dan ik met de auto in een maand. Met dit tempo sta je over een dag of 16 aan de Zwarte Zee. Gezien je prognose van een week of 6, kun je hetzelfde ritje dan ook wel weer even terugmaken.

Stuck (kan de Umlaut niet vinden) Kuch fur (weer niet) dich (piece of cake for you).

Ik zou overigens niet teveel achterom/terugkijken kijken Jiel, want dat kan je duur komen te staan. Zeker op de fiets.

Groet van ons Jiel en weer tot gauw.

Zondag 15 Mei:Jiel,we volgen je en zo mooi hoe je je reis beschrijft.Heel veel succes en veel genieten,groetjes.

Hoi Jiel, leuk om je verslagen te lezen. Fijn dat het allemaal goed gaat en dat je al mooie dingen hebt kunnen zien. Er zullen nog veel mooie dingen volgen. Geniet ervan en wij zullen je blijven volgen! Succes en groetjes van ons.

Iieve Jiel, hoe gaat het? Zorg je goed voor jezelf? En gaat de reis voorspoedig? Maar je bent nog lange niet op de helft *nog lange niet, nog lange niet~* Ik denk veel aan je, ik mis mijn fruit *haha* Stuur me ook een keer een foto, zodat ik ook kan zien waar je voorbij bent gekomen. Groetjes, liefs, Janny je vriendin

dit is een oefening, de rest heeft tessa gedaan.het is al zo lang geleden dat ik achter de computer heb gezeten maar ik doe mijn best lieve groetjes van jannie en hou je taai

Zondag 15 mei 2011: Op TV gezien dat er minder plezant weer op komst in in midden Europa, Oostenrijk en Slowakije. Kalm aan dus en geen Tour de France achtige reis ervan maken. Kijk rond en vind de sporen van de Habsburgers en deel die met ons. Groeten nog van 'Sissi uit Wenen', zij het posthuum...

Er zijn wonderbaardelijke dingen in de wereld. Ik had gisteren de indruk dat heel Oosterijk uit klopstokken bestaat. Dames jullie weten wel zo`n stok waar het tapijt en als hem zat bent je man overheen kunt hangen om er dan met de matteklopper flink op los te rossen. Heb er zeker 20 gezien die in gebruik waren. Allemaal met oudere dames die vreemd genoeg bijna allemaal geschoeid waren op van de kaplaarachtige schoenen. Ben gisteren vol goede moed vertrokken en heb een heel sterke dag gehad, want ik heb in het totaal 153 km afgelegd. Parcours was niet het meest aantrekkelijke doordat ik dit al vaker voor de Jong heb gefietst. Ben al om 7 uur uit Brannstatt vertrokken met rugwind en prima weer. Om 6 uur arriveerde ik in Spitz op ongeveer 100 km voor Wenen. Ik wilde daar slapen in hotel Mariandl ( ja daar waar de film is gemaakt) maar daar bleek een groot gezelschap kwartier te hebben gevonden en daardoor was er geen plaats. Dit hotel is de laatste tijd volledig opgeknapt en helemaal weer ingericht zoals ten tijde van de film Mariandel. Hen de eigenaar even gegroet ook namens collega Hans, een buschauffeur van de Jong Infra. Direct naast het hotel een private slaapplaats gevonden voor maar 19 euro met een prima ontbijt. Onderweg maakte ik kennis met Judd een wat wereldvreemde Lonenaar die met zijn teckel onderweg was van Boedapest naar Londen. Hij had daarvoor in het totaal 3 maanden uitgetrokken. Voor zijn hond had hij een prachtige constructie voor op zijn fiets gemaakt. Een mand voorzien van zonnewering en regenbescherming.
Vanmorgen regende het stevig maar ik heb me niet laten weerhouden toch om 7 uur op de fiets te stappen en ik ben na 2 uur regen en daarna steeds beter wordend weer zojuist aangeland in Wenen West en het eerste beste internetcafe ingedoken. Het gaat zols gezegd zeer voorspoedig, maar nu komt het moeilijker stuk naar Boedapest en het echt zware stuk naar Belgrado om echt in knoekeboerenland te raken als ik over de bulgaars/roemeense grens kom. Momenteel nog 2000 km te gaan.

" Ernstig " ongeval

Onderweg heeft mijn fietstocht helaas het leven gekost aan een eekhoorn. Hij kwam uit een korenveld gerend, recht onder mijn voorwiel en liet helaas het leven. Een geluk bij een ongeluk was het dat hij niet in mijn voorwiel terecht kwam. Zag en nogal onsmakelijk uit, dus ik heb maar geen foto gemaakt.

Het is voor mij volkomen onduidelijk in hoeverre ik in Slowakije, daar ben al na ongeveer 70 km morgen, voldoende internetfaciliteiten kan vinden. Ik hoop dat dat wel het geval is dan zal ik het ritme van een bericht per 2 dagen zoveel mogelijk aan houden.

IK groet jullie allemaal en vind het geweldig te merken dat zoveel mensen mee leven.

All the best

Jiel

Lezen nu voor het eerst de perikelen van je tocht omdat we normaal niet online kunnen hier in griekenland.
Met veel respect voor de prestatie tot nu toe, leven we mee.
We hopen dat het verdere verloop van de tocht ook goed gaat.
Veel succes en wees voorzichtig!!!!
Groetjes

Hoi papa, je gaat lekker dus( op een arme eekhoorn na) Spannend hoor en erg leuk dat er zoveel mensen je volgen en reageren. Het verhaal Bel heb je al via mama en Fie gehoord. Bloemdaal op weg Rotterdam te verslaan in de playoffs en ....Ajax, onbegrijpelijk staat op winnen tegen Twente! tot snel

Hey Jiel,

Heb eerst je krantenartikel gelezen en daarna vele berichten die hier zijn geplaatst. Je bent al een eind opweg, super! Jammer van die eekhoorn, maar helaas. Ik heb ook weleens een vogel tegen de voorruit
Wens je een goede trip verder, geniet en spreek je spoedig! Goede reis en doe voorzichtig. Groetjes Hans.

Beste Jiel,

Wat een mooie, spannende tocht ben jij aan het maken!
Ik wens je nog heel veel succes en plezier en ik vind je reisverslag heel boeiend en humoristisch.
Ik blijf je volgen.
Een pootje van Hondje, een blubje van Vis en groetjes van Mo

Beste Jiel, Ben enorm onder de indruk van de afstanden die je aflegt en de avonturen die je beleeft. Heb vandaag zelf met mijn fietsmaten 140k over de Utrechtse Heuvelrug gefietst en veelvuldig over jouw reis gesproken.
Meerdere kerels gaven aan iets dergelijks ook nog een keer te willen ondernemen. Ik zit nu met een voldaan gevoel achter de computer met een kopje thee en ietwat schrale billetjes. Vraag me af of jij daar in het geheel geen last van hebt. Anyway we blijven je volgen. Big Hug van ons allemaal

Jiel,
wat leuk om je naam op deze manier (in de "lokale pers" weer tegen te komen. Geniet van deze ongetwijfeld geweldige tocht en ik wens je uiteraard het allerbeste

Fred

Maandag, 16 mei 2011: Het klinkt als een heldendaad, beste Jiel, de moord op de eekhoorn, maar ik las op internet dat het beestje hoogstens 230 gram weegt, ofwel nog geen 2,5 ons. Arm beest om zo te eindigen. Heb je 'm netjes begraven?
Je raast wel als een wielrenner langs de Donau lees ik. Volgens mij zou je het parcours afleggen - je eigen woorden - al genietend van de omgeving, de dorpjes en de lokale bevolking. Nou ja, dat heb je ook gedaan door naar mattenkloppende, oude vrouwtjes op laarzen te loeren. Al tegen een dorpsfeest aangelopen?
Goede reis en lekker weer gewenst!

Maandag 17 mei Bratislawa

IK ben vandaag de 1000km grens gepasseerd. Nog bijna 1900 te gaan.

Zoals gisteren gemeld was ik halverwege de middag in Wenen aangekomen. Wenen zoals je het eigenlijk niet wilt meemaken. Het regende voortdurend, de stad die normaal een bepaalde grandeur heeft maakte daardoor een chagrijnige indruk. Er waren geen mensen op straat, de koetsjes reden nauwelijks rond. Er waren op straat nauwelijks toeristen, kortom er was eigenlijk helemaal niks aan. Zelfs op het touristeninfocentrum was ik de enige. Dus een niet Weense dag in Wenen. Ik heb geslapen in een klein hotel bij het Prater, het enorme volkspark dat de keizer cadeau heeft gedaan aan de Weense bevolking. Toen ik daar vanmorgen ( mooi weer overigens) doorheen fietste was daar wel veel te doen. Heel veel joggenden mensen zelfs aan powerwalking doende moslima's met hoofdoek en winterjas over de trainingsbroek. Vanuit Wenen ga je een heel lang stuk over totaal eeenzame dijken fietsen door de zgn Donau auen een zeer waardevol natuurgebied. Het was echt prachtig daar alleen te fietsen en de meest verrassende vogels te zien. Van ijsvogels die heen en weer flitsten tot lepelaars en kraanvogels. Het was echt een feest.

Tijdens mijn tocht over die dijken werd in ingehaald door een jonge Australier uit Brisbane, die naar bleek dezelfde tocht maakt als ik. Hij fietste alleen een kilometertje of 10 harder dan ik, dus ik heb hem gezegd dat hij lekker moest door gaan in zijn eigen tempo en dat we elkaar misschien wel weer ergens zouden treffen. We hebben wel voornamen uitgewisseld. Ik was dan ook verbaasd bij het binnen rijden van Bratislawa ineens te horen Hallo Djiel en ja hoor daar was hij.
We hebben toen besloten maar samen naar de toeristenionfo te gaan om een slaapadres te vinden.

Dat bleek een groot probleem want er waren nog heel veel buitenlanders in Bratislawa omdat de WK ijshockey daar gisteren is geeindigd. Toen we rechtsomkeerd wilden maken was daar ineens Aurelia een dame uit de buurt van de toeristeninfo die ons wel wilde huisvesten voor een nacht. Dat werd een avontuur op zich kan ik jullie zeggen want we gingen dus met haar mee naar een appartement vlak in de buurt. Eerst moesten onze fietsen opgeborgen. Dat alleen al was een vorm van kruip door sluip door waarbij ik me echt afvroeg waar ik in godsnaam aan was begonnen. Uiteindelijk werden de fietsen achter 3 deuren gesloten, die allemaal op slot gingen. Mijn fiets is vannacht echt beter opgeborgen dan amerikaanse goud op Fort Knox. Vervolgens het appartement. Weer een aantal deuren en 2 liften en we waren binnen, maar we keken kennelijk wat teluergesteld. Geen probleem er was nog een 2e appartement dus dat werd ook bezichtigd. Weer een aantal deuren en weer een aantal liften en ja hoor dat beviel ons helemaal. Het was alleen nog niet schoon gemaakt omdat er 3 zwitsers hadden gewoond ivm het ijshockey. Two hours ready waren de weinige woorden die Aurelia sprak. Dus schrijf ik maar even dit stukje en heb om half 7 met Wilbert, de aussie, afgesproken om te gaan eten Voor 25uro per persoon wonen we vannacht op een eerste klas appartement vlak bij de opera van Bratislawa. Of we de fietsen ooit nog terug zullen vinden morgenochtend is alleen nog de vraag.

Het kan in verband met gebrekkige internetmogelijkheden nu wel duren tot Boedapest voor jullie weer wat van me horen. Maar ik doe mijn best jullie echt ruim op de hoogte te houden.

Blijf vooral reageren het geeft een prettig gevoel dat jullie een beetje bij me zijn.

Gegroet uit Bratislawa

Jiel

Sophie, Annabel, Elise en Julius.

Die snoepzak van jullie is een geweldig succes, Ik steek elke dag voor ik weg ga 5 snoepjes in mijn zak en zuig die al fietsend op en denk dan vaak aaan jullie.

Schrijven jullie ook weer eens een stukje???

Opa

Beste Jiel, ik wil toch even laten weten dat ik je zeer bewonder om deze reis per fiets te maken.
Dat je die eekhoorn dood rijd is weer een lichte tegenvaller maar ik vergeef het je, ik neem aan dat hij je provoceerde.
Over tegenvallers gesrpoken, ajax is kampioen geworden.
Hou je taai...

Flop heb je nou gewonnen tegen Rotterdam en wie wordt de volgende tegenstander?

Hallo Jiel,
Uit je verslagen maak ik op dat de reis verspoedig verloopt. Ik blijf je volgen. En helaas voor deze Tukker is Twente geen kampioen geworden. Volgend jaar beter.

Mooi dat je al zo ver gekomen bent, de dagafstanden zullen zeker vanaf Budapest wel iets korter worden, maar de uitdaging wordt alleen maar groter. Zelf vind ik van het traject naar Budapest het gedeelte door de uitlopers van het Pillesgebergte aantrekkelijk en als je de moeite neemt om met het pontje over te steken naar het eilandje Monogistir en dat in je route opneemt heb je nog een uiterst aantrekkelijk stukje route voordat je Budapest bereikt

En je bent niet eens bij Café Sacher in Wien voor een stuk taart geweest, tjonge jonge wat jammer.... had graag met het oog op de komende te vieren verjaardagen nog een nieuw recept aan de taartenlijst toegevoegd)) Ik heb even naar de weersverwachtingen voor de komende dagen in jouw fietscontreien gekeken en het ziet er goed uit. Volgens mij wordt het loeiwarm en is de kans op regen erg klein. Prima fietsweer dus) groeten, zoenen en tot snel

Hoop dat je daar wat beter weer hebt, t is hier maar nat. Je gaat wel als een jekko zeg, kijk je nog wel wat om je heen? Heb je de bloedspatten van dat zielige kleine onschuldige eekhhoorntje al van je fiets gespoeld? Keep on rolling!

Jiel, fantastich om je reisverhalen te lezen! Als ik het lees dan hoor ik je als het ware vertellen en dat maakt het nog mooier.
Heb al met Ruben afgesproken om de reis ook eens te gaan maken, maar dat het misschien verstandiger is om wat kleiner te beginnen... Als je terug bent horen we graag wat tips.

Goeie reis nog en ben benieuwd naar je verdere avonturen.

Groet Jan Willem

Misschien is het voor Jan Willem en Ruben verstandig om met de fiets naar Almkerk te rijden om daar van jou te horen hoe zwaar het kan zijn Jiel. Ze moeten ook nog terug....

Onbegrijpelijk dat je al zover bent gekomen. Ik hoop dat je de fietsen er nog stonden vanmorgen en dat jullie zonder problemen de tocht hebben kunnen vervolgen.

Met mijn moeder (vorige week geopereerd aan haar heup, nu weer nieuw dus) gaat het boven verwachting. Geen pijn in haar rug, heup en knie meer. Ze loopt stiekum al met 1 kruk! Er is voor alle krakkemikkems dus nog hoop lijkt mij.

Dima is vandaag mri gescand: volgende week uitslag van wat er zich in haar knie afspeelt. To be continued....

69 jaar en van dit alles geen last, dus DOORGAAN JIEL! We gaan weer van je horen.

Mooi dat Floris in de finale staat overigens. Hij liep bij RTV Rijnmond pontificaal door het beeld na de 2-3 overwinning in Rotterdam.

André

dinsdag 17 mei Komarno

Ik ben vandaag opnieuw prima opgeschoten, ruim 100km met de wind in de rug een makkie dus. Het vertrek uit Bratislawa was wat gecompliceerd , omdat onze gastvrouw Aurelia gisterenavond eenbriefje op de tafel had gelegd dat zij er niet was en er ook de volgende ochtend niet zou zijn. We moesten, die Aussie en ik ons eigen plan dus maar zien te trekken.
Dat was echt een avontuur want we zijn in ongeveer een kwartier en 12 sleutels verder tenslotte in fort knox binnen geraakt en hebben onze fietsen klaar gemaakt. Ze had ook nog op het briefje geschreven waar we konden ontbijten, maar dat was geen geweldig succes omdat de toko gesloten bleek

Een wanhoopsdaad: Jullie zullen het geen van allen geloven maar ik heb me verlaagd tot het eten van een ontbijt bij Mac Donalds. Mijn familieleden en ook mijn volgers uit Sliedrecht weten hoezeer ik daar op tegen ben, maar soms breekt nood echt wetten.

Saaie tocht met heerlijke volgers. De tocht langs de dijk van het stuwmeer dat Slowakije in het Donaubekken heeft aangelegd is de eerste 50kn echt saai omdat je over een soort van door nederlanders aangelegde zeedijk rijdt. Bovendien was mij n Aussie wel tegelijk met me vertrokken maar die was na een kwartier al uit het zicht verdwenen. Grappig genoeg kreeg ik totaal onverwachte volgers in de vorm van zwaluwen, die soms wel een paar honderd meter met me op vlogen en dan rechtsomkeert maakten. Dat gebeurde in dat stuk zo vaak dat ik echt de indruk kreeg dat ze het leuk vonden elkaar af te wisselen.

Ontmoeting met den Jos uit Amtwerpen.

In Komarno aangekomen vond ik al snel een pension - geweldige kamer, meer een balzaal voor 33 euro - en na het douchem maakte in een rondje op de fiets door de stad. Midden op een groot plein lag een troep honden om een kar. 8 in het totaal en in de kar zaten nog 2 jonge honden. Het geheel zag er uit als een slee waarmee in Canada van die sledenraces worden gehouden. IK maakte een foto, wat zoiets verwacht niet diep in Slowakije en daardop werd ik in het engels aangesproken door een zeer ruig en nogal vettig ongewassen type die van die bouwlaarzen met stalen neuzen aan had, waarin hij luchtgaten had gemaakt. Hij vroeg waar ik vandaan kwam en ging ineens in het plat antwerps over. Nu wil het toeval dat ik dat vrij goed versta, dus ik kon hem gewoon antwoorden. Hij bleek met zijn honden anderhalf jaar geleden in Passau te zijn gestart in de winter en was tot de buurt van Boedapest gekomen,toen zijn geld op was. Door een goede vriendin, inmiddels zijn vrouw is geworden is hij naar Komarno terug gehaald, maar hij beweerde te blijven dromen van een winterse tocht langs de donau en door moldavie en Wit Ruslanf omhoog naar Moskou. Ik betwijfel of zijn vrouw dat goed zal vinden, want ik merkte dat hij vrij kort was aangelijnd.

Morgen gaat de tocht verder langs de Hongaarse kant van de Donau richting Boedapest.

Jullie horen verder van me

Jiel

hee opa !!!!

Je hebt weer eens wat gemist op het hockeyveld, het is weer eens zover.Ik heb een hockeybal op mijn oog gekregen maar ik neem aan dat je dit al van oma of van mama hebt gehoord.Morgen beginnen mijn examens en ik heb er een erg goed gevoel over.

Je hebt trouwens al aardig wat kilometers achter de rug !!!
Ga zo door en dan zie ik over een aantal weken terug met een mooi afgetraind lichaam

groetjes Bell

Dinsdag 17 mei 2011: Hoi Jiel,
Ik ben benieuwd of je straks, in Bulgarije, in een internetcafé ook te maken krijgt met een standaard westeuropees toetsenbord of met een origineel Bulgaars in het cyrillische alfabet...
Dat wordt misschien puzzelen voor jou en ons. Maakt niet uit. Toets er maar op los. Wenen dus niet erg aantrekkelijk, maar Bratislava wel. Een appartement bij de opera, zo zo. Dat is midden in de stad. We hebben er ook gelopen. Ik vond het wel een schilderachtig plein. En dan die zwaluwen. Een maakt nog geen zomer, maar een zwerm is een goed voorteken. Mooi weer en dat hoop ik ook voor je. Prachtig die ontmoetingen onderweg. De Aussie en ook nog een zwervende Antwerpenaar. Mooie avonturen. Geniet ervan en goede (verdere) reis.

Hallo Jiel, heel mooi om je tocht te volgen op deze manier. Je verhalen zijn zo herkenbaar alsof je naast me op de bank (volleybalveld) zit zo kan ik me in je verhalen inleven. Ik kan er heel hartelijk om lachen. Echt grappig die dingen die jij weer meemaakt.
Heel veel S6 met het vervolg van de tocht. Ik blijf je volgen.
gr. Jac

Pa.. het begint er echt op te lijken!! geweldig ik ben trots op je..

Je bent inmiddels aan de Hongaarse kant beland. Wacht met spanning af. Zoals je ongetwijfeld weet, geldt in Hongarije inmiddels een beperkte persvrijheid. Nu behoor jij weliswaar niet tot de Hongaarse media, maar kijk toch maar uit met wat je gaat schrijven.Leve de democratie !!!
Tot schrijfs

Ik heb zojuist Boedapest bereikt. Weer een stad die je als mijlpaal op mijn toch mag beschouwen. Toch verliep het fietsen vandaag niet naar wens en bovendien viel een deel van mijn programma in duigen.

Het was vandaag echt warm met de hele dag felle zonneschijn en dat deed me niet echt goed. Ik had mede op advies van een collega van de Jong Infra het hele stuk van Esthergom ( prachtige stad overigens die de naam het Rome van de Donau helemaal verdient)naar Boedapest door de uitlopers van pilisgebergte willen maken. Dat eerste heb ik gedaan maar de hitte was voor mij te groot bij het klimmen en ik heb daarom beslotennaar Vac over te varen en de laatste 40 km de trein te nemen. De hitte was me te veel in de benen gaan zitten, waarschijnlijk doordat ik niet genoeg ( althans niet regelmatig genoeg) gedronken had. De komende dagen moet ik daar dus meer aandacht aan besteden.In Esthergom had ik de pech dat ik geen bezoek kon brengen aan de Basiliek omdat er een of ander christelijke vriering plaats vond. Vreemd genoeg was dat niet wereldkundig gemaakt , want met mij stonden en 6 bussen met schoolkinderen die ook naar binnen wilden. Dus de rest van de stad bekeken en die is imponerend mooi.

De bloeiende Accacia's:

Ik kom er steeds meer achter dat het donaudal in deze tijd het dal van de bloeiende accia's is. Je fiest echt sosm wel een paar kilometer aan een stuk door witte heerlijk ruikende bloesem. Ik ben onderweg even gestopt bij een imkersechtpaar dat met 6 karren de doanau afreist en acciahoning verzameld. Die 6 karren, waarop steeds 20 bijenkorven schuiven elke 2 dagen een paar kilometer op. Je kunt je niet voorstellen wat een wolk bijen er rondom die 120 korven zoemde. Die imkers stonden overigens helemaal stijf van de honing, wat ook weer bijen aanlokte en daardoor waren ze op hun witte imkerpakken gedeelte ook bedekt met bijen.

De huisvesting in Boedapest is ook helemaal ok. IK zit alleen in een appartement voor 4 mensen voor 35 euro per nacht en dat is toch niet slecht tze noemen. Het appartement is volledig ingericht en heeft naat een koelkast ook een wasmachine, een microwave en een wasmachine. Mischien een aanrader voor mensen met plannen voor Boedapest Voor geinteresseerden het gaat om een appartement van AGAPE Hotel Budapest. Email www.agapehotel.eu Dag en nacht bereikbaar en oh ja ik heb er voor die prijs nog een gratis nachtwaker bij ook.

Ok ik ga nu een paar uurtjes de stad in en hoop daar wat nieuwe interessante ervaringen op te doen.

Groetjes aan alle volgers.

Jiel

Nog even ter info. Het lijkt alsof ik al heel ver ben, maar volgens de 2 route boeken die ik nog in de tas heb is de afstand Boedapest Belgrado 570 km en zijn er na Belgroda nog maar 1400 km te gaan. Dus bij lange na nog nioet op de helft. Het is alleen fijn dat dit zo vlot is gegaan, dat geeft me meer tijd en ruimte voor het volgenden deel.

groetjes Jiel

Hallo Jiel,

Heel veel succes gewenst. Lekker genieten en straks een prachtige ervaring rijker. Dat pakt niemand je af (zelfs de Duitse Politie niet).

Hartelijke groeten,
Henk, Jolanda, Amber en Anouk

Hee opa mijn eerste examen zit erop!
Nu ik wat van je verslagen heb gelezen heb ik het gevoel dat je veel te hard gaat
misschien moet je wat langer op een plaats blijven om wat meer te kunnen zien in plaats van als een bezetene van hot naar her te fietsen anders ben je volgende week weer thuis
Nog veel fietsplezier!!!

Groetjes bell

Hoi Jiel! Wat ga je als een speer, zeg! Vergeet je niet om onderweg ook te genieten van alle mooie dingen die je passeert? En zoals je gemerkt hebt: op tijd blijven eten en drinken, vooral met dat warme weer, anders blijk je plots zonder energie te zitten. En dan is het te laat!
Tot Wenen kwam je verslag voor mij heel vertrouwd over, dat heb ik ook eens vanaf Passau gefietst, maar nu moet ik af en toe op Google Earth gaan kijken om te zien waar je uithangt. Keep going steady and enjoy!

Ha die Jiel,
Wij van het biljart clubje vinden dat je een heel sterke en gedurfde partij speelt en dat vrijwel alles over de banden heel knap en gelukkig tot nu toe weinig poedels Onze raad is: blijf vooral goed doorstoten neem voldoende tijd om te krijten blijf je concentreren om het ketsen en klossen zoveel mogelijk te verkomen
en pas op voor achterom/over
Jiel doe je best zoals altijd dan komt ook deze partij tot een goed einde wij hebben daar het volste vertrouwen in . Nog een voorspoedige reis Je biljart vrienden

Ha die pa!! al in Budapest... Ik ben zeer onder de indruk moet ik zeggen.. In je tweede stukje geef je aan de het nog wel een fors stuk is dat nog voor je ligt maar....zoals met heel veel diingen....ook afstand is relatief toch!! Geniet er vooral van zo ik zeggen want daar ging het toch vooral om en niet nieuw record te zetten of zo... Neem de tijd en geniet!!!!
Groetjes uit St-Sulpice van de hele bende...

Hi Jiel, niet geheel onterecht word je overladen met complimenten over deze zeer ambitieuze reis op de fiets. Ik maak wat tijd vrij om deze euforie wat te temperen. Ik moet bekennen grote bewondering te hebben voor je doorzettings vermogen, laat dat gezegd zijn. Maar we moeten er voor waken het geheel niet te overdrijven. De bloemige taal die je uitkraamt maakt me wat ongerust, is dit de jiel die ik ken?? De trotse socialist die met schuim op de mond het lot van de in de zon liggende absoluut niet werkende lagere klasse verdedigd heeft het plotseling over "het ruiken van witte heerlijke bloesem" en "20 klopstokken die in gebruik waren". Wat is er aan de hand Jiel??..Moet ik je de helpende hand bieden?? Het kost me geheel geen moeite om, met mijn d.m.v. olie dollars en door lichte uitbuiting van de onder klasse verkregen SUV, naar je toe te komen rijden, je te redden van deze lichte vertroebeling en een weekje onder te brengen in een vijf sterren kuuroord...just let me know..
Mocht je deze eenmalige aanbieding in de oost-europesche wind slaan dan wens ik je nog een fijne en vooral veilige voortzetting. Begrijp me goed vriend...jij bet de enige rooie rakker ter wereld waar ik respect voor heb.. het rotterdamse motto "er is niets bestand tegen wilskracht"" is geheel van toepassing op jou....take care

gr
Peter

Het was vanmorgen geweldig eens uit te kunnen slapen. Eindelijk eens niet om 6 uur op.

Toen ik om een uur of 9 de deur open deed om naar de supermarkt te gaan ( ik wilde ingredienten kopen om fruitsalade te makenÍ vond ik een envelope met een brief van Wilfred de Aussie. HIj bleek 5 huizen verderop onderdak voor een nacht te hebben gevonden en vroeg of hij de komende nacht bij mij kon slapen. Geen probleem dus want ik heb 3 bedden over. Hij kwam een half uurtje daarna zijn spullen even brengen en bleek helemaal onder de pleisters te zitten door en val gisteren. Na wat afspraken gemaakt te hebben zijn we elk ons weegs gegaan. Ik heb de stad eerst een uur of 2 per fiets verkend. Iets dat niet altijd meevalt, omdat het verkeer New Yorkse overeenkomsten heeft en een fietser niet telt. Maar goed ik heb me er door heen geslagen en ben tot de ontdekking gekomen dat Boedapest een merkwaardige mix van Wenen, Parijs en New York is. De indeling van de stad zeker het deel dat Pest heet lijkt helemaal op Parijs met zijn brede boulevards die de stad loodrecht doorkruisen. De gebouwen langs deze boulevards lijken erg op delen van Wenen. Zo zijn er boulevards met het ene na het andere paleisachtige pand in jugenstil.
De tussenstraten zijn net New York, redelijk breed veel heel verkeer en alles is een richting verkeer. Net als in New York is er overal eenrichting verkeer en is er geen meter onbenut gelaten, want overal is wel een handeltje gaande, van een klein restaurant met 10 stoelen en 3 tafels als terras tot een levensgrote uitnodiging je een pak aan te laten meten. Het culturele aanbod is werkelijk overweldigend en het aantal bezienswaardigheden nog veel groter. Veel te veel dus voor een dag. Bij deze Antje, wij gaan beiden een keer een paar dagen naar Boedapest om al dat moois eens beter te gaan bekijken. Ik heb me beperkt tot een bezoek aan het Nationaal Museum en heb toen een ongeveer 3 uur durende tocht in een open bus gemaakt langs de belangrijkste spots van Budapest.

Mijn schoonzoon raadde me vanmorgen per sms aan ook een van de bekende baden van Boedapest te bezoeken. Om tijdsredenen heb ik dat niet kunnen doen, ben wel even binnen geweest om een paar foto1s te maken van de werkelijk prachtige ingangskoepel van ongeveer 30 meter hoog.

Het is vandaag erg warm, 32+ en de vooruitzichten zijn niet veel anders. Nu ga ik dus echt het totaal onbekende gebied in. Het land van de puzsta en de paprika's. IK ben heel nieuwschierig hoe zich dat allemaal gaat ontwikkelen en hoop jullie op de hoogte te kunnen houden.

Alle volgers gegroet

Jiel

ik zit nu bij karin aan de computer , al het voorgaande gelezen ,gaaf hoor. waar ik hoofdletters krijg is me onduidelijk .het is 40 jaar geleden .ook ik vind dat je wel erg snel gaat .je bent aan het fietsen en niet op de vlucht. nu komt het echte avontuur ,denk ik. zijn het vooral aussies die aan het fietsen zijn langs de Donau.over een paar dagen probeer ik het weer groetjes ,dikke kus (inmiddels weet ze waar de hoofdletters zitten)PPPPP Karin

Lieve opa,
Is alles goed?met mij wel.
Ik hoop voor je dat het nog erg leuk zal worden en dat je nog veel leuke dingen gaat bekijken!
Xxxxxxxxx-Elise

Mooi om je verhalen te volgen! We lezen volop mee! Het gaat je goed!!

Ha Jiel, Je gaat wel lekker zeg, mooi om je verhalen te lezen
Succes verder

Groetjes Renske en Marian Olijslagers

vrijdag 20 mei kalocsa

Ik ben vandaag beland midden in paprikaland. Hoe daar te komen was overigens wel een kleine marteling. Vanwege de verwachte hitte ben ik extra vroeg vertrokken. Zat om 6 uur al op de fiets en wat schets mijn verbazing iedereen in Boedapest leek al wakker te zijn. De drukte was werkelijk overweldigend en vooral het inkomende verkeer ( ik moest de stad uit) bezorgde me heel veel wachttijd voor stoplichten. Pas na een uur was ik de stad uit en de eerste kilometers liepen prima, maar toen begon de ellende. Valkuilen en putten echt soms bijna 20 cm diep en dat op totaal door bomen overdekte weg, waardoor je de oneffenheden niet echt goed kon zien. Geen pretje kan ik je verzekeren, zeker niet als het een half uur duurt. Kort daarna een nieuwe verrassing een stuk donaufietsweg dat uit ongemaaid gras bestaat. Volgens de routebeschrijving zou het ongeveer een kilometer zijn , maar het werden er meer dan 7 doordat de weg in reparatie was. Kortom een lekkere start. Het vervelende is dat je bij zulke wegen absoluut niet om je heen kunt kijken. Toen ik dat wel kon was ik inmiddels in het land van de oneindige puszta beland. Een oneindig zijn ze kan ik jullie verzekeren. Ineens staat er dan een mooie nieuwe schuur in het niemandsland met en bord ernaast dat die is gebouwd met steun van het europees structuurfonds en vreemd genoeg hebben ze dan van dat geld bij die schuur ook een bushalte aangelegd in de absolute middle of nowhere.Veel te zien valt er niet op de puszta, want het zijn allemaal landbouw gebieden met een verdwaalde herder met zijn schapen.
na een 40 km door dit desolate landschap fietsen met absoluut onuitspreekbare plaatsnamen kwam ik aan in Soldt en wie zie ik daar op het terras zitten Wilfred mijn Aussie in het gezelschap van een meisje. Dit meisje Bleek Jill uit Felixtow uit Engeland te zijn en Jil was onderweg -schrik niet - naar China. Het grappigste was dat ze deze reis low budget doet, dus onderweg kampeert ze wild. Toen ik haar vroeg hoe ze dacht te gaan doen in Turkije, Iran, Afganistan en Pakistan beweerde ze zich daarover geen zorgen te maken. Ze zou desnoods gesluierd over de Gyber Pas fietsen. Ik bedacht me daarbij eerlijk gezegd blij dat het mijn dochter niet is, maar realiseerde me plotseling dat er in mijn omgeving waarschijnlijk kinderen genoeg zijn die zeggen blij dat die kerel van 69 op de balkan hun vader niet is.

We zijn de laatste 45 km samen opgefietst en ik moet zeggen dat Jill hem op een bepaald moment op de grote plaat legde en dat deze ouwe zak halswerk had haar bij te houden. Voor Wilfred die een echte Australische duursporter is was dit geen tempo, maar hij bleef uit beleefdheidsoverwegingen maar bij ons en zei op een bepaald moment dat hij ons beide na 3 keer scheiding maar toch weer samen komen min of meer als vaser en zoon begon te zien.

Luitjes vandaag zat ondanks de moeilijke start het tempo er goed in want we hadden toch bijna 140 km op de teller.

Morgen hoop ik de Kroatische grens te halen en dan kom ik al in mijn 6e land, íbn heel nieuwschierig wat dat me zal gaan brengen

Groeten aan iedereen en een mijn vrouw en mijn kids en kleinkinderen in het bijzonder.

JIEL

vrijdag 20 mei kalocsa

Ik ben vandaag beland midden in paprikaland. Hoe daar te komen was overigens wel een kleine marteling. Vanwege de verwachte hitte ben ik extra vroeg vertrokken. Zat om 6 uur al op de fiets en wat schets mijn verbazing iedereen in Boedapest leek al wakker te zijn. De drukte was werkelijk overweldigend en vooral het inkomende verkeer ( ik moest de stad uit) bezorgde me heel veel wachttijd voor stoplichten. Pas na een uur was ik de stad uit en de eerste kilometers liepen prima, maar toen begon de ellende. Valkuilen en putten echt soms bijna 20 cm diep en dat op totaal door bomen overdekte weg, waardoor je de oneffenheden niet echt goed kon zien. Geen pretje kan ik je verzekeren, zeker niet als het een half uur duurt. Kort daarna een nieuwe verrassing een stuk donaufietsweg dat uit ongemaaid gras bestaat. Volgens de routebeschrijving zou het ongeveer een kilometer zijn , maar het werden er meer dan 7 doordat de weg in reparatie was. Kortom een lekkere start. Het vervelende is dat je bij zulke wegen absoluut niet om je heen kunt kijken. Toen ik dat wel kon was ik inmiddels in het land van de oneindige puszta beland. Een oneindig zijn ze kan ik jullie verzekeren. Ineens staat er dan een mooie nieuwe schuur in het niemandsland met en bord ernaast dat die is gebouwd met steun van het europees structuurfonds en vreemd genoeg hebben ze dan van dat geld bij die schuur ook een bushalte aangelegd in de absolute middle of nowhere.Veel te zien valt er niet op de puszta, want het zijn allemaal landbouw gebieden met een verdwaalde herder met zijn schapen.
na een 40 km door dit desolate landschap fietsen met absoluut onuitspreekbare plaatsnamen kwam ik aan in Soldt en wie zie ik daar op het terras zitten Wilfred mijn Aussie in het gezelschap van een meisje. Dit meisje Bleek Jill uit Felixtow uit Engeland te zijn en Jil was onderweg -schrik niet - naar China. Het grappigste was dat ze deze reis low budget doet, dus onderweg kampeert ze wild. Toen ik haar vroeg hoe ze dacht te gaan doen in Turkije, Iran, Afganistan en Pakistan beweerde ze zich daarover geen zorgen te maken. Ze zou desnoods gesluierd over de Gyber Pas fietsen. Ik bedacht me daarbij eerlijk gezegd blij dat het mijn dochter niet is, maar realiseerde me plotseling dat er in mijn omgeving waarschijnlijk kinderen genoeg zijn die zeggen blij dat die kerel van 69 op de balkan hun vader niet is.

We zijn de laatste 45 km samen opgefietst en ik moet zeggen dat Jill hem op een bepaald moment op de grote plaat legde en dat deze ouwe zak halswerk had haar bij te houden. Voor Wilfred die een echte Australische duursporter is was dit geen tempo, maar hij bleef uit beleefdheidsoverwegingen maar bij ons en zei op een bepaald moment dat hij ons beide na 3 keer scheiding maar toch weer samen komen min of meer als vaser en zoon begon te zien.

Luitjes vandaag zat ondanks de moeilijke start het tempo er goed in want we hadden toch bijna 140 km op de teller.

Morgen hoop ik de Kroatische grens te halen en dan kom ik al in mijn 6e land, íbn heel nieuwschierig wat dat me zal gaan brengen

Groeten aan iedereen en een mijn vrouw en mijn kids en kleinkinderen in het bijzonder.

JIEL

Al in het 6e land, knap hoor en dat al na ruim twee weken. Het is enorm leuk om elke dag weer over je nieuwe ervaringen te lezen en zoals je merkt krijg je vele reacties van verschillende voor mij bekende en onbekende mensen. Van de bekenden vraagt een aantal me waarom je niet op de reacties reageert. Ik leg hen vervolgens uit dat het om een reisverslag gaat en niet om een persoonlijke briefwisseling! Verder wens je ook voor Kroatië veel fietsplezier en kijk ik uit naar je nieuwe op papier gezette belevenissen. groeten xxx

Lieve opa, hoe gaat het ? Hier gaat alles goed, ik ben vandaag kampioen geworden! Papa had je ook al gesmst. Ik vind het heel goed dat je al in het zesde land bent, knap! Liefs, sophie

Jiel, het zesde land. Geen sinecure vind ik. Een knappe prestatie die ongetwijfeld naar meer smaakt. Heb je al plannen voor een andere tocht, of ga je het bij deze laten?

Ik kan mij voorstellen dat je in iedere plaats waar je geweest bent, ook de mensheid wilt laten weten dat er jij er was en wel op de fiets! Ik vroeg mij af of je inmiddels met een viltstift ergens of misschien wel overal "Jiel was here" hebt geschreven. Ik denk overigens niet met een viltstift, maar als het al gebeurd is, dan zal het wel met een vulpen zijn geweest...

We genieten van je stukjes en gaan er stilaan vanuit dat na de reis een boek met foto's, reisverslagen en reacties zal verschijnen. Waarschijnlijk bij uitgeverij "De bezige rij".

Wees nog steeds blij dat je rijdt Jiel, houdt de blik gefixeerd op je doel en blijf gezond.

André

Hoi Jiel,

mooie verhalen joh !
Kids van vrienden van me zwerven door Zuid Amerika en/of maken een wereldreis--> en op zondag is er een update op internet. Jouw verhalen hebben hierin een plaatsje gekregen en zo te lezen is het op het oude continent net zo mooi !!! Veel plezier en succes met je onderneming, op naar land 7 ennuhhh petje af "ouwe" !!!

Marcel

hoi Jiel,op naar het zevende land!
veel plezier.
Bell en ik gaan zo naar de Wedstrijd kijken van Floris het wordt rechtstreeks uitgezonden.
Groetjes ook van Bell.

Ik heb zojuist Servie bereikt. Na een tocht van ruim honderd km in de kokende hitte.

Maar laat me eerst nog wat vertellen over de Australier waarmee volkomen onverwachts 3 dagen heb opgetrokken.
Die Aussie zijn gasten naar mijn hart, ongecompliceerd, open minded en vriendelijk voor iedereen. Een wat vreemdere gewaarwording is gaan eten met die gast, want hij wil steeds het eten met je delen om zoveel mogelijk dingen te kunnen proeven.
Je zou dan denken dan nemen we elk de helft, maar nee hoor hij eet gewoon uit je bord mee en verwacht dat jij dat ook uit het zijne zal doen. De avond dat ik jullie mijn laatste verslag stuurde was het ech geweldig. want hij had paprikasoep besteld. Dan bleek geen kom maar flinke pan te zijn, dus eigenlijk veel te veel. Op een bepaald moment stelde hij de anderen (er waren ook twee zwitsers bij)mee te eten uit die pan. Het vrouwelijke deel van de zwitsers zag ik al met afgrijzen reageren, maar hij wist ook haar
zover te krijgen dat ze mee at uit dezelfde pan, dus we zaten met zijn vieren heerlijk te lepelen uit de zelfde pot. Hij helemaal gelukkig.

De dag van gisteren bracht fietsend heel weinig nieuws, het was gewoon saai. Mijn Aussie was om 7 uur als een speer vertrokken en ik heb hem niet meer gezien. Hij wilde die dag tenminste 160 km doen dus ik zal hem ook niet meer terug zien. Gelukkig bracht het saaie me op het idee maar eens af te slaan en een 15 km door een natuurpark te fietsen. Daar heb ik gelukkig toch weer dingen gezien die totaal nieuw waren. Wat te denken van een europese wilde kat met 2 jongen en een visarend die een grote vis uit het water haalde en er mee weg vloog. Voor mij echt volkomen nieuw, dus leuk. Met name die arend was echt spectaculair, want het was een grote vis die hij het water haalde.
De route na dit aardige intermezzo vervolgd en gestopt na ongeveer 130 km in Knezevi Vinogradi ongeveer 45 km over de Kroatische grens.
Bij het gaan eten in een overigens prima restaurant werd ik aan gesproken door een jongen van een jaar of 25, die uitstekend engels sprak. Al snel
ging ons gesprek over het servisch kroatische conflict en hoe dat in hun dorp was verlopen. Er bleken in totaal 40 doden te zijn gevallen. Niet door oorlogshandelingen, maar door dat mensen die conflicten met elkaar hadden die ter plaatse uitvochten. met als gevolg 40 doden. Ook zijn er
ongeveer 200 serviers vertrokken met achterlating van huis en haard. Een hiervan heeft zijn bezittingen alsnog opgeeist en is terug gekomen, maar dat was van korte duur want hij is bijna gelyncht. Kortom er leeft nog heel veel oud zeer die niet zomaar zal worden bijgelegd. De Servische regering heeft bij voorbeeld alle pensioenkassen tot nationaal bezit verklaard. Dit betekent dat de gepensioneerden in Kroatie daardoor nog nauwelijks pensioen hebben.
Ben vanwegen de hitte vnmorgen al om half 7 gestart en zojuist dus de grens met servie overgestoken, waar ik direct werd getracteerd op een enorme onweersbui. Een mooie mogelijkheid mijn blog bij te werken.

Rijdend door Kroatie valt op dat elke 10e kroaat kennelijk over een bosmaaier beschikt, want ik heb in de laatse 2 dagen echt honderden mensen de berm voor hun huis zien maaien. Nieuwschierig als ik ben heb ik gevraagd waarom ze dat doen en het blijkt zo geregeld te zijn dat door de staat wordt verplicht regelmatig de berm langs de weg voor je huis te onder houden.
Heb ik in een vorige aflevering gezegd dat de Donau de rivier van de accasias is het is nog veel meer het land van de koekkoek. Ik wordt voorzichtig helemaal simpel van dat kreng, want al op mijn hele reis krijg ik hem per dag enkele honderden keren te horen. Thuis is het altijd zo dat voor mij de zomer is begonnen als ik de koekkoek heb gehoord, maar nu ben ik hem helemaal zat.

Rijdend door Kroatie zijn er voor in de omgeving van Vukovar nog veel sporen van de oorlog te zien. Daar zijn nog veel kapotte huizen niet herbouwd en als eeuwig symbool voor de oorlog staat er aan de rand van de stad een enorme watertoren die volkomen onklaar is gemaakt door de beschietingen door de serven.

We zijn weer bijgepraat. Morgen op naar Belgrado.

En oh ja ik kan gaan aftellen want ik ben de helft van de af te leggen route nu gepasseerd. Niet slecht in 15 dagen bijna 1700 km.

Groetjes aan iedereen.

Jiel

Hoi Jiel,

Over de helft en nu pas weet ik je reisverslag te vinden.
Wow respect hoor in de tour houden ze na een week een rustdag maar daar lijkt jij niet aan te doen.
Super mooie ervaringen en leuke verslagen geniet ermaar van en pas op jezelf!!
Oh Jiel nu het toch zo makkelijk lijkt te gaan, ik heb gehoord dat stroom opwaarts het nog sneller gaat!!

Hou je haaks, Martin

Hallo jiel.
ich habe alles gelesen.weiterhin alles gute.

Leuk
dat ik je gevonden heb. Heerlijk om te lezen.Ook het verslag van Peter van Akelijen. Veel succes. Groeten van Wim en Wil.

20 juni terug, dan mis je precies het feest en de reunie van particolare/DS.

Het ziet er voor vanochtend echt erbarmelijk slecht uit. Het regent dat het giet en er is heel veel verkeer, vooral vrachtverkeer op de weg. In dit deel van Servie zal ik samen met dit verkeer de weg moeten delen. Ben heel nieuwschierig hoe dat gaat uitpakken, maar aantrekkelijk is het bepaaldelijk niet< want ik heb niet de indruk dat erg rekening wordt gehouden met fietsers en dat ze eigenlijk min of meer als hinderlijke insecten worden gezien.

Jullie horen verder.

Groet Jiel.

Jullie

Hallo Jiel ook van deze kant van de familie een reactie.
Wat ontzettend stoer van je deze fietstocht. Wij hebben ook een klein stukje van je route gedaan Maar dat was tot aan Boedapest ik denk dat het daarna pas begint. Er waren wel herkenbare dingen zoals die koekkoek die maar heel de dag aan de gang bleef en dat saaie stuk dijk in slowakije. We wensen je veel succes toe en we blijven je volgen.
groeten Wim en Tanja.

Ik heb zojuist Belgrado bereikt, maar niet fietsend maar 70 km met de trein. Het was absoluut ondoenlijk vanmorgen Ik vertrok in de stromende regen en de eerste 40 km gingen eigenlijk nog best redelijk. Maar in de buurt van Novi Sad zitten er een paar heel gemene klimstukken in de weg. Zo steil dat ik met mijn bagage echt moest lopen. Tijdens dit lopen gaan de vracht wagens steeds korter langs je hen rijden en toen 1 keer lkicht was geraakt en 2 keer bijna heb besloten het niet langer verantwoord te vinden en ben in Novi Sad naar de toursiteninformatie gegaan en heb hen uitgelegd wat er was gebeurd. De uiterst vriendelijke jongeman achter de balie vertelde me dat ik strict genomen niet met de trein mocht dus dat we een truc moesten verzinnen. IK vertelde hem dat ik wat longproblemen heb , waarop hij begon een enorme brief te schrijven voor de spoorwegen dat het in het belang van het Servische tourisme zou zijn als ik naar Belgrado zou mogen gaan met de trein. Hij belde vervolgens met de controller op het station en de zaak leek geregeld. Tot ik op het station een uiterst formele dame aan het loket trof die zei dat ik niet met de trein kon reizen. Me beroepen op de afspraak met de controller hielp niks en op de vraag hem even te bellen wilde ze absoluut niet in gaan. Dus goede raad was duur. Als een geschenk uit de hemel verscheen er toen een in Servie wonende engelse dame die, nadat ik haar het probleem had uitgelegd, begon die dame achter het loket voor ongastvrij uit te maken en toen die ook daarop niet reageerde zei ze waar zit die controller. Ze is daar heen gegaan en heeft hem gewezen op de behandeling aan het loket, waarop die loketdame verrot werd gescholden en ik alsnog een ticket kreeg. Leve de servische ambtenarij. In de trein maakte ik kennis met een professor van de universiteit van Novi Sad die meteen waarschuwde dat ik met een uiterst nationalistische denkende bevolking te maken zou krijgen en dat ik het onderwerp oorlog en de verdeelheid in Servie niet eerder ter sprake moest brengen dan nadat ik degene waarmee ik sprak wat beter had leren kennen. Als leuk voorbeeld voor de nationalistische gevoelens noemde hij het bouwen van een brug over de Donau van 2200 meter lengte die door de Servische propaganda als de langste brug van Europa werd betiteld. Toen ik hem vertelde dat de brug naar het eiland waarop Kopenhagen ligt 26 km lang is moest hij smakelijk lachen.
Net aangekomen deed zich nog iets heel onverwachts voor, ik kreeg een smsje van Jill, de engelse die naar China fietst, dat ze mijn pet onderweg had gevonden. Ik was die die het strijdgewoel met die vrachtwagens verloren en durfde hem in de regen echt niet op te rapen.

Morgen zal ze een poging doen hem mij terug te bezorgen.

Goed in ben dus in Belgrado en blijf een dag hier om de stad beter te bekijken, daarna gaat de reis verder voor de laatste 1400 km.

Alle volgers gegroet en ik zal jullie morgen opnieuw een update bezorgen, want in het hostel waarik nu verblijf is een pc.

Jiel

Eigenlijk heb verzuimd jullie deelgenoot te maken van wel 2 heel leuke voorvallen vandaag.

1 Het haarknippen op het station in Novy Sad.

Omdat ik wat tijd over had bij het wachten op de trein besloot ik even naar de kapper te gaan. Dat werd echt een knipbeurt in wereldrecordtijd, want ik stond binnen 8 minuten, heb echt op mijn horloge gekeken. weer buiten, Of het wat geworden is kan ik niet helemaal goed zien, Kort is het wel in ieder geval.

2 De servische superlover.

Nadat de professor uit de trein was gestapt kreeg ik tegen over mij een jongeman, leuke vent om te zien, die werktuigbouwkundige bleek te zijn. Toen het ijs wat was ondooid deed hij mij vol trots de mededeling 6 vriendinnen te hebben. Een voor elke dag en de echte voor zaterdag en zondag. Toen ik opmerkte dat toch wel wat veel was en het mij dodelijk vermoeiend leek, kwam zijn oplossing
hiervoor. Elke dag vlees eten en dan lukt dat gemakkelijk. Dus dames als u ontevreden bent over de prestaties van uw echtgenoot, vlees het liefst elke dag is de oplossing. Het allergrappigst was het dat het overgrote deel van deze dames zich met een hoge frequentie via sms meldden. En hij de meldingen steeds afdeed met een nummer. Naast nummer 1 hebben zich de nummers 3, 4 en 6 zich regelmatig gemeld. 5 was met vakantie en 2 aan het werk. U merkt wel ik werd van alle details op de hoogte gehouden en u kunt zien waartoe een treinreis zoal kan leiden.

Groeten Jiel

Hoi lieve opa Jiel!
Om de paar dagen lees ik je verslagen, je schrijft heel leuk, Jiel. Ook al de reacties zijn leuk he? Ik was op uitzending in Bosnie, daar zag je ook overal sporen van die vieze oorlog, indrukwekkend he? Geweldig, je ontmoetingen en avonturen, maak je ook veel foto's, misschien kan je eens proberen een paar foto's te plaatsen. Hier is alles goed, ik heb die heerlijke kleinkinderen van je regelmatig gezien de laatste tijd. Afgelopen vrijdag trouwde Roeland, de meiden waren schitterende bruidsmeisjes en Juultje zag er blits uit met een colbert en witte glimmende puntschoenen, die had hij zelf uitgezocht.
Grappig verhaal over je pet (minder grappig als ik me voorstel hoe je die verloren bent tussen de voorbij razende vrachtwagens) ben benieuwd of je hem ook echt terugkrijgt.
Jiel, kijk je goed uit en geniet van alles wat je om je heen ziet en al je onrmoetingen, daar moet je ook echt de tijd voor nemen! Het is echt byzonder wat je aan het doen bent. Dikke kus van Lies

Hallo Jiel,ich habe 1996 in Pakistan gearbeitet und da habe ich eine deutsche Frau mit dem Fahrrad getroffen.Quer durch Belutschistan wo die Männer mit Kreuzgurt und Kalaschnikow herumlaufen.Es gibt schon Mutige.
In Bratislava war ich 3 Monate auf Montage und der Balkon von meiner Unterkunft war durch ein Eisengitter gegen Einbruch geschützt.Kollegen wurden 3 hochwertige Autos gestohlen.Mir hat man mein Auto aufgebrochen und meine Golfausrüstung geklaut.Ich habe über das Abschliessen der Räder hinter mehreren Türen mich nicht gewundert.
Ich hoffe Du fährst mit Stolz zum Ziel,denn die Leistung ist zu würdigen.Christa und ich haben über Google Earth ab Wien die Tour verfogt.Wikipedia schreibt einen ausführlichen Artikel über den gesamten Radweg.Gruss Arie

Hoi Jiel,

Wat een leuke verslaglegging van je reis, mooi avontuur!

Succes met het vervolg!

Hi Jiel...Ik ben blij dat je even naar de kapper bent geweest. Je moet ons land in deze moeilijke tijden met gepaste trots vertegenwoordigen en na Gerrie Knetememan hebben we niet meer zo'n aansprekend persoon op de pendalen gehad als jij...Om jou haar een toelaatbaar aangezicht te geven vind ik 8 minuten werk zelfs nog aan de lange kant.....uiteraard zal de haar-scheiding nog steeds uiterst links zitten...Het doet me wel goed dat je representatief je tocht vervolgt....Ik heb onze burgemeester Aboutaleb (ras rotterdammer) al gevraagd om voor jou feestelijke intocht eventueel de Coolsingen vrij te houden....Mocht dit plaatsvinden dan zit in ieder geval je haar goed.....fiets veilig fijne gozer..

Boekarest, 24 mei, dag 17

Vandaag dus een dagje grote stad. Een leuk vooruitzicht, maar ik merk bij mijzelf dat ik eigenlijk liever de natuur en de stilte heb.
Opvallend tot nu toe is dat in alle Balkanlanden die ik nu ben door gereisd voor de bevolking het spreekwoord de moprgenstond heeft goud in de mond echt helemaal opgang doet. Vanaf 5 uur hoor je de activiteiten toe nemen en om 7 uur is iedereen en alles al druk bezig. Het is dan ook een raar gezicht, zoals vanmorgen volop dames te zien wandelen met hun kind in het wandelwagentje.Ontbijten kan ik niet in het hostel waar ik nu verblijf, maar 30 meter verderop is een bakker die de heerlijkste dingen heeft. Dus al om half 8 ontbeten en een heerlijke expresso gedronken en daarna een taxi genomen naar Kaladerman het enorme fortencomplex uit de 17e en 18e eeuw dat Boekarest domineert. Dit comlex is echt enorm groot en heeft in het totaal meer dan 25 kilometer onderaardse gangen, Het biedt een geweldig uitzicht op de plaats waar de donau en de sawa samenstromen en het is omgeven met een werkelijk prachtig park. Zo vroeg in de ochtend was het heerlijk toeven daar.
Opvallend in Boekarest, nog meer dan in andere steden, is het ongelimiteerde aantal straatvegers. Doorgaans opereren ze samen maar daar is dat park waren met ploegen vanb 5 of 6 om de nationale eer hoog te houden. Van machinaal vegen heeft hier kennelijk nog niemand gehoord.
Grappig was ook de bustocht langs de bezienswaardigheden van de stad. Tijdens die tocht wordt je werkelijk totaal overgoten met servische propaganda. Er blijkt hier echt van alles uitgevonden te zijn van , naar de speaker beweerde, het fototoestel tot aan de computer. Dat de feiten dit logenstraffen laat de serven volkomen koud. Ook is heel opvallend dat heel veel nadruk wordt gelegd op het enorme leed dat de serven is aangedaan door de NAVO tijdens de Kosovooorlog. Men is er toen namelijk in geslaagd met precisiebombardementen zowel het ministerie van defensie als het gebouw van de generale staf volledig onklaar te maken. Op de tocht wordt je er wel 3 keer langs gereden en wordt je het aangedane leed elke keer opnieuw ingepeperd.
Wel moet worden opgemerkt dat de inwoners van Belgrado uiterst vriendelijk en behulpzaam zijn, je kunt zondermeer zeggen dat je uiterst gastvrij tegemoet wordt getreden.
Zoals ze had gemeld is Jill inderdaad komen opdagen met mijn pet. Ze had hem onderweg opgeraapt van de straat en vergeleken met een foto, die ze van mij had gemaakt. Ik ben dolgelukkig met haar vondst en heb haar op een paar biertjes getracteerd. Jill zelf was ook in opperbeste stemming wat haar ouders
plaats hadden kunnen vinden op een goedkope vlucht naar Belgrado en zij wachten nu op haar in een hotel.
Voor de eerstkomende 2 dagen heeft ze daarmee een normaal bed en een bad tot haar beschikking. Jill blijkt overigens JIll Sherlock te heten een naam die met name bij de autoriteiten nogal wat reacties oproept. Het was vandaag erg warm en drukkend weer en merkte aan je adem dat de smog erg toe nam. De onweersbui die op het punt staat uit te breken zal vast wel een wat zuiverende werking hebben. Grappig om te zien zijn enorme vluchten nachtzwaluwen die je nu boven de stad ziet. Ware luchtacrobaten.
Ik ben in ieder geval blij dat ik weer de schone lucht en de stilte inga. Uiteindelijk bevalt dat me dat, ondanks de eenzaamheid, toch veel beter. Het zal zeker als het zo heet blijft naar ik vrees nog erg zwaar worden maar het zal wel lukken ik heb tenslotte nog ongeveer 18 dagen voor 1400 km

Groetjes allemaal voor nu

Jiel

Dinsdag 24 mei 2011: Jielio, Beetje druk gehad en alleen je reisbelevenissen gelezen, maar nog geen reactie geplaatst. Ik heb je mailtjes ontvangen. Ik ben er mee bezig.
Potdorie dacht ik toen ik zojuist Boekarest zag staan...
Die fietst niet die vliegt, maar verderop las ik het gepoch van de Serven en werd ik weer gerustgesteld. Je zit niet in Boekarest maar Belgrado. Je neemt de tijd om rond te kijken. Dat was ook de bedoeling toch?
Dat minaressenverhaal, voor elke dag een, spreekt me wel aan (dat durf ik nu wel op te schrijven want Leny leest niet mee...).
Anyway, een voorspoedige voortzetting van dit grootse avontuur en de groeten aan Jill met de pet.

Julio,
De meest interessante geschienis boeken verhalen over helden die hun boeg richtten over onbekende zeeen naar onbekende kusten, denk aan Columbus, Scott, Heyerdahl en Hillary. Jouw stuken zijn voor mij evenzo lezenswaardig, waarschijnlijk speelt wel mee dat je mijn vriend en schoonvader bent, ik je goed ken, en weet wat dit voor je betekent en

hoe je hiervan geniet. Ben het met van Akelijen eens dat 8 min wel wat lang is voor jouw coup, kennelijk heeft ook daar de crisis toegeslagen! Ik kan je vertellen: ik praat vol trots op je, ik weet zeker dat je het gaat halen, keep on rolling mate!!!!!!

Nou Papa, dit verslag wordt echt een geweldig epistel. Denk dat het moeilijk wordt om na zo veel avonturen straks weer gewoon 's morgens fruit voor je inmiddels beroemde fruitsalade te schillen, de krant te lezen, en boodschapjes te doen. Zoals je merkt, men volgt je op de voet. Bel's hechtingen zijn er uit en haar oog ziet er weer enigszins normaal uit. Tot schrijfs en een dikke zoen

Vul hier je reactie in...

Jiel,

Je reisverslagen laten mijn fietsbloed weer sneller stromen. Twintig jaar geleden verwenste je me als ik weer terug kwam van een van mijn fietstochten in Europa.....ik sprong dan namelijk zo hoog dat de spreekwoordelijke zaterdag Telegraaf er niet onderpaste.

Maak je niet druk over Nederland....we zijn sinds korte tijd in goede handen van de "poldertaliban"...the Men in Black......

Groetse....Mike.......een stille wens heb ik nog wel.......eigenlijk zouden we nog een keertje een trip samen moeten maken...

Bazia, Roemenie woensdag 25 mei
Ik ben inmddels 40 km in Roemenie, precies daar waar de donau Roemenie binnen komt.

Het bleek een goed idee vanmorgen om half 6 al uit Belgrado te vertrekken, want ik ben op die manier het grootste dbleeel van het waanzinnige verkeer voor gebleven. Dat was heerlijk want moest voor het vervolg van de tocht dwars door het stadscentrum van Belgrado.

De tocht zelf was het eerste deel niet heel interessant, omdat ik de eerste 15 km wel langs alleen maar chemische industrie moest rijden, wel over een fietspad overigens. Het eerste dat ik in Belgrado heb kunnen ontdekken. Ik kwam door Pancevo dat een belangrijke rol heeft gespeeld in de borbardementen door de Navo. Er is hier na het bombardement van de Navo namelijk een enorme gifwolk onstaan waardoor de gehele stad moest worden ontruimd er een enorme paniek ontstond.

Doordat het de nacht voor mijn vertrek enorm had geregend waren de fiestpaden langs de donau niet beschikbaar omdat ze te zacht waren en was ik veroordeeld tot de grote weg. Daarbij viel direct het enorme aantal doorgereden dieren op. Ik 4 vossen 2 dassen een hertenkalf en een aantal niet meer te herknnen dierenrestanten gevonden.
Verder blijkt dat je bij de benzinestations langs de grote wegen erg moet op passen want er liggen bij station wel een stuk of 4 honden te wachten die het heel speciaal op fietsers hebben voorzien. Geen pretje kan ik je verzekeren. Zou iets voor jou zijn Simone!

De route werd bijzonder mooie toen ik Roemenie binnen reed door een klein dal met een vrij brede rivier. Dit was zo'n stk pure en ongerepte natuur het was echt smullen.

In dit dal maakte ik kennis met een aantal noren die onder begeleiding ook een "fietstocht" maakten. Dat betekende fietsen met een volgwagen op de achtergrond waarbij je zodra je achterwerk zeer ging doen of je dorst had of moe werd, aan boord van de volgwagen waar dan ook je fiets op ging de tocht kon afmaken. Toen ik vertelde waar ik vandaan kwam en hoeveel ik per dag fietste viel ze echt om van verbazing.
Ook ontmoette ik nog een of andere naderlandse dwaas die alleem maar kilometers wilde maken tenminste 180 tot 200mper dag en aan contacten met mensen deed hij niet. Was veelste moeilijk want hij sprak geen talen, zlfs geen nederlans naar bleek.

Ok ik ga sluiten, want ik doe dit op een geleende computer en de jongen in kwestie wil naar huis.

Groetjes aan allemaal

Jiel

Een paar uurRoemenie hebben mij al meer vreemde dingen laten beleven dan alle donaulanden bij elkaar.

Wat te denken van een wc waarop je gaat zitten die begint te sissen en je direct daarna een hoeveelheid wind langs je ballen doet vliegen. Bij deze hitte niet eens zo onverkwikkelijk maar het wekt wel verbazing.

Vervolgens een discussietussen twee dorpsgenoten over wie de beste voetballer ter wereld is Christiano Ronaldo of Messi die op de vuist wordt uitgevochten.

En tenslotte het meest verschikkelijke een doodzieke hond die niet reageerdee op de medicijnen van de dierenarts en die nu op advies van een van de oudere vissers van het dorp werd behandeld met een gloeiend stuk ijzer dat midden op zijn kop werd gedrukt. Er ontstond brandwond van ongeveer 3 cm in het rond!! Echt afschuwelijk om mee te maken vooral ook omdat het gejank van het beest door merg en been ging.

Kortom welkom in de andere wereld van Aartrijk.

Groetjes a

Hi Jiel...ik hoop dat alles goed met je gaat. Dit keer geen ironisch commentaar op je fietstocht maar een positieve bijdrage. Je zou anders de indruk kunnen krijgen dat ik je dit succes niet gun. Integendeel, heel erg zelfs, zozeer dat ik af en toe een traantje weg moet pinken omdat ik het emotioneel niet aan kan. Ik weet niet of het je opgevallen is maar de reacties op je tocht zijn wat minder geworden De oorzaak ligt volgens mij in het feit dat je op geen enkele aanmoediging van mensen die jou het beste toewensen, en dat zijn er heel wat, een reactie geeft. Behalve misschien die twee woorden voor je kleinkinderen mischien. Ik begrijp deze attitude wel een beetje maar toch ook weer niet helemaal. Een reisverslag ok, en dat je geen uitgebreide antwoorden gaat opsommen prima, maar een lichte reactie of een teken van herkenning zou ik op z'n plaats vinden. Al was het allen maar om te laten merken dat je enthusiaste aanmoedigingen ook lees. Soms zit ik me eerlijk gezegd af te vragen aan wie ik schrijf...ben je wel aan het fietsen Jiel???..of ben je niet gewoon thuis en lekker in de tuin...en dat je elke dag dat reisverslag zit in te vullen aan de keukentafel met een flesje rivella en een bordje gele vla naast je...de tafel bijkans gillend door midden slat van de pret om al die eikels die reageren op deze "barre" fietstocht...je niet in allerlei obscure hotels slaapt maar gewoon lepeltjes ligt naast An. Het zal toch niet war zijn Jiel.....fijne gozer..

Het gaat goed Jiel. Ga zo verder. Je maakt wat mee onderweg met die hond verschrikkelijk.En dan op de w c. Kon je blijven zitten? De humor van Peter vind ik geweldig. Het zou termeise humor kunnen zijn.Liefs van Wil. P.S. Nog veel fiets plezier.

Ha Jiel, ik lees dat je wel zeer voorspoedig de reis aan het volbrengen bent. Niet verkeerd om af en toe vroeg te vertrekken want drukte en warmte zijn niet de echte vrienden van een fietser. Veel succes voor het laatste gedeelte, zal trachten daar ook nog wat van te volgen maar weet niet of dat lukt omdat we komende week met de racefiets in zuidduitsland zitten.
Breng deze fraaie prestatie tot een goed eind, spreek je na afloop.

Jan

Net even contact gehad....ik zie je daar min of meer lopen ....klimmetjes van 15% zijn niet niks...Ze zullen het waarschijnlijk net als de Noren doen....weinig asfalt gebruiken ...snel boven. Je hebt echter een troost...elke stap en elke trap de je geeft brengt je bij je uiteindelijke doel......en dat gaat 100% lukken....! Spreken elkaar snel aan een bak koffie als je terug bent.

Mike

Het is niet te geloven maar het gaat beter met de hond. Toen ik om 7 uur wilde vertekken kwam de jongen van het "hotel" naar mij toe en vertelde dat hij de heel nacht bij zijn hond was gebleven en dat hij weer rond liep. Het klopte en het verbaasde me want voor mij had hij echt dood moeten gaan. Is er soms vudu aan de donau??

de twee vechtersbazen hadden al weer snel vrede gesloten, want ze zaten al weer tv ( voetbal natuurlijk) te kijken later op de avond.

Het is een vreemd idee door een tijdzone gefietst te zijn, want in Roemenie is het plotseling een uur vroeger. Ik heb zo maar het idee dat er niet zoveel fietsers van mijn leeftijd zijn die dat hebben gedaan, dus ik vind dat wel; leuk.

Langs de donau zit een enorme hoeveelheid vissers, vooral oudere herenm die soms wel 10 hengels hebben en over een hele dag soms wel 30 to 50 kg vis vangen, die ze dan tegen heel geringe bedragen verkopen aan familie en en bekenden om hun uiterst magere pensioentjes van ongeveer 130 euro per maand aan te vullen.

De dag van vandaag was voor mij echt zwaar want ik moest 5 bergjes over met hellingen van 12 tot 15 % en dat is echt te moeilijk voor mij ik heb al met al dus zeker 15 km gelopen, maar dat hoort er ook bij en het is net als michiel de Ruyter opmerkte elke stap brengt me ook dichter bij het einddoel en ...... de afdallingen zijn werkelijk heerlijk.

Steeds meer word me duidelijk dat de Balkanbevolking loopt. Ze lopen naar school, naar het werk, naar het land want iedereen is aan het onkruit hakken . In dit deel van Roemenie dat je echt als de endeldarm van Europa kunt beschouwen zijn nauwelijks auto's heel zelden een scooter en vreemd genoeg ook geen fietsen.

Onderweg werd me overigens duidelijk dat de Habsburgers, die dit gebied ca 1000 km van Wenen moeiteloos controleerden, gebouwen bouwden van een duidelijk betere constructie dan dat puin wat in de tijd van de communistische overheersing werd gebouwd. De beide toltorens 300 jaar oud staan nog trots in de donau terwijl de 50 jaar oude troep volledig instort of gewoon wegteert. Grappig idee eigenlijk.

De roemeense honden zijn echt nog veel erger dan Servie,: ik ben vandaag in het totaal 17 achtervolgt, soms met de tanden 10 cm van mijn kuit, maar gebeten ben ik nog steeds niet.

Ik ben vanavond weer 110 km dichter bij mijn einddoel en daar ben ik dik tevreden mee, want ik had de hele stevige oostenwind tegen en ook die rotbergjes nog. Dus voor mezelf een goede dag.

Gegroet allemaal uit de endeldarm van europa.

Jiel

Je verslagen zijn heel erg indrukwekkend maar ik ben blij dat ik ze zelf niet mee hoef te maken. Dat verhaal met die hond... ik moet er niet aan denken. we beginnen je te missen , nu echt te missen! je begint een beroemdheid in de streek te worden. Je doet hopelijk wel echt voorzichtig! we willen je namelijk graag heel terug.

Lieve opa,
we missen je heel erg! Juul en elise hebben de vierdaagse gelopen en ik heb vanavond ook meegelopen. Ik vind het heel knap van je! Hopelijk ga je nog veel leuke dingen beleven.

Liefs An en Sophie

Dag meneer van Aartrijk

Ik lees dat u fietstocht goed veloopt.
Vele menen met verschillende culturen en achtergronden waarmee u tijdens het fietsen mee te maken krijgt.

Veel fiets plezier toegewenst

hoi lieve jiel,

dat verhaal van die hond....en dat stukje van peter van akkelei, zoiets, het is wel grappig maar voel je niet verplicht om persoonlijk te antwoorden, het is jouw reis.
Heb je gehoord van Mladic, opgepakt in servie?
liefs van Lies

Craiova, 27 mei 2011, dag 20

Craiova ligt niet aan de donau zullen roemeniekenners zeggen: nee het ligt meer dan 100 km van de donau. Hoe ik daar ben verzeild zal ik jullie zo vertellen maar wil eerst even zeggen dat dit verslag in stukjes komt omdat de computer kuren vertoond. Ik kan niet veeel schrijven en moet dan even uitloggen. Maar jullie zullen het heleverslag te horen krijgen want er gebeurde weer van alles vandaag.

Vanmorgen op tijd opgestaan en om kwart voor 7, bij jullie dus kwart voor 6, weg gereden. |Het viel me zwaar op de nuchtere maag direct 3 van die vervelende bergjes te krijgen maar het is me gelukt er overheen te komen. hahah.

Heb in Orsova ontbeten met een geweldig uitzicht over de donau.

Het stuk dat daarna kwam is het vervelendste tot nu toe geweest. Je moet namelijk een kilometer of 20 over een tegen de bergen aangekleefde weg fietsen met in totaal ook 5 tunnels. Als of de duvel er mee speelde bleek dat inalle tunnels wegwerkzaamheden werden uitgevoerd waardoor ik dus tussen het verkeer over die ene baan moest fietsen. Dat had veel getoeter en geschled van vrachtwagenchauffeurs tot. Een drukte me min of meer van de weg in een goot langs de weg waarbij tegen de zijkant van de tunnel viel. Ik heb toen besloten de kant van de wegwerkers te nemen en die begonnen op hun beurt toen weer te schelden. Ik hield me oostindisch doof enben die tunnels doorgescharreld.
einde eerste deel

Even voor Dorbeta Furnu Severin ontmoette ik 2 canadezen. een artsenpaar die de donau in omgekeerde richting bleken te doen. Zij vertelden me dat op Calafat ( mijn doel voor vandaag) na er over bijna 300 km geen overnachtingsmogelijkheden waren.Ze hadden daarom een sheltertje gekocht maar dat bleek ook geen succes, want er bleken de hekle nacht Roma kindren om hun tent heen gelopen te hebben. Ze hadden om beurten de wacht moeten houden.

Toen ik in Severin aan kwam en koffie ging drinken, kwamer v an achter de bergen van de Karpaten ineens een enorme onweersbui opzetten. Ik ben toen koffie gaan drinken in afwachting van...

einde 2e deel

Ik ben toen maar naar de toeristeninfo gegaan om na te vragen of het enige overnachtingsadres op ongeveer 70 km van vannacht nog plaats. Dat bleek helemaal niet meer te bestaan, dus de keuze was niet moeilijk meer. De trein naar Calafat nemen. Dat bleek echter een ommelandse reis te zijn via Craiova. Vandaar dat ik nu dus hier ben.

|Voor morgen geeft mijn routeboek aan dat er over 170 km geen overnachtingsmogelijkheden zijn en beveelt de trein aan. Dat ga ik dus doen. Al met al wordt mijn reis als fietsreid hiermee dus al bijna 300 km korter, maar ja ik kan geen onverantwoorde risico's nemen.

De geketende man

Terwijl in bij de touristeninfo was, stond er op straat een man te schreeuwen in een megafoon. Een hele schare mensen om hem heen die heel instemend knikten.
Hij bleek zichzel geketend te hebben met 2 enorm dikke kettingen,( hij leek wel een gevangene uit een amerikaanse film) en bleek voor het genmeentehuis te staan op de politiek aan te klagen. Hij deed dit 3 dagen per weeek vertelde hij me even later in uitstekend engels.
einde 3e deel

Hijwas in 1985 via Amnesty uitgeweken naar de Vs ebn in 2008 terug gekomen om het regiem te becritiseren.

Vorige maand deed hij dat ook bij het bezoek van de vicepresident aan deze stad en voor de ogen van de naar het journaal kijkende roemenen het ziekenhuis in geslagen door de veiligheidsdienst. Inmiddels schijnt de zaak te zijn aangekaart inhet Europese Parlement.

Het transport van mijn firtd werd met name bij het uitladen ook eenaardig feestje, want de deur van de wagon waarin mijn fiets stond going niet open en het stuur was te breed om naar een andere wagon te gaan.
IK heb toen alles tassen er af gehaald ende fiets is over de stoelen van de coupe naar buien gedragen. Je merkt er gebeurt steeds iets onverwachts.
einde 4e deel

de zieke duitser.

Terwijl ik wachtte in een klein restaurant op de trein kwam er een oudere man naar me toe. Een 72 jarige duitser die net ik ook naar de zwarte zee wilde, maar was gestrand door maag/darmklachten. Hij was 2 dagen opgenomen geweets in het ziekenhuis en kwam nu op krachten in een klein pension. Het leuke was dat de zusters van het ziekenhuis elke 3 uur eten bij hem brachten om te voorkomen dat hij weer problemen zou krijgen. Ik zie dat in nederland niet zomaar gebeuren. Daar word ja na ee dag waarchijnlijk naar huis gestuurd.

Dit was het voor vandaag.

Morgen om 6 uur gaat de tyrein voor me naar turnu magurele, wie weet wat dat weer gaat iopleveren/

gegroet allemaal
Jiel

PS is Mladic gepakt?? Jammer dat dat niet is geberud terwijl ik in servis was!!

sorry dat ik het laatste stuk heb moeten afraffelen, met veel typefouten tot gevolg. Moest in heel grote haast gebeuren omdat ik er steeds werd afgegooid door een probleem met de harde schijf.

Inmiddels is me duidelijk geworden dat de 1400 km die het routeboekje vanaf Belgrado naar Constanza aangeeft nog eens met 170 km wordt ingekort omdat de de route doorloopt naar Tulcea, terwijl ik in Constanza ga stoppen. Dat is namelijk mijn einddoel.

Nog even en er blijft niks meer over.
Schat nog ongeveer 8 dagen nodig te hebben tot Constanza.

Groetjes allemaal en op naar de volgende hopelijk weer avontuurlijke dag.

Jiel

sorry dat ik het laatste stuk heb moeten afraffelen, met veel typefouten tot gevolg. Moest in heel grote haast gebeuren omdat ik er steeds werd afgegooid door een probleem met de harde schijf.

Inmiddels is me duidelijk geworden dat de 1400 km die het routeboekje vanaf Belgrado naar Constanza aangeeft nog eens met 170 km wordt ingekort omdat de de route doorloopt naar Tulcea, terwijl ik in Constanza ga stoppen. Dat is namelijk mijn einddoel.

Nog even en er blijft niks meer over.
Schat nog ongeveer 8 dagen nodig te hebben tot Constanza.

Groetjes allemaal en op naar de volgende hopelijk weer avontuurlijke dag.

Jiel

hoi Jiel
Hopelijk gaat alles nog naar wens
en zonder al te veel zadelpijn !.
Wij volgen jou reisverslag H.G.
Gerco Melanie Tijs Iris Aline.

Ik dacht dat ik toen ik Roemenie binnen kwam ik in de endeldarm van europa was beland,maar ik blijk metotaal vergist te hebben. Na wat ik vandaag vanuit de trein heb gezien en wat ik vandaag fietsend tegen kwam kom iktot de conclusie dat ik nu niet alleen in de endeldarm, maar ook in het rioolputje terecht ben gekomen. Ik ben nu in Zinnicea , gelukkig weer terug aan de donau. Wat je hier aan armoede en afbraak tegen koment ismet geen pen te beschrijven. Deze stad is in 1975 getroffen door een vrij ernstige aarbeving en men is er in geslaagd een deel van de stad weer op te bouwen. Maar het blijft een ongelofelijk armoedige en troosteloze stad.

De treinreis.

Vanmorgen om 6 uur ben ik al op de trein gestapt, zoals ik gisteren al had aangekondigd. 6 uur later kwam ik aan in Turnu Magurele. De trein was echt een avontuur, want dit het helemaal niks met normaal treinreizen te maken en maakte het verschil tussen alles wat met Boekarest en het platteland te maken heeft zonneklaar duidelijk. In Craiova stapte ik opde trein naar Boekarest, die van alle gemakken was voorzien. Daarin zat voornamelijk beschaafd publiek, maarfiets overleefde dit deel van het traject niet helemaal en moet voor de rest van de reis met een half voorspatbord door het leven.
Het enige dat er onderweg gebeurde was dat de treinpolitie 2 jongens in de boeien sloeg, die zich in hun ogen hadden misdragen.
Het 2e deel ( ik moest overstappen) leek ikin een andere wereld terecht te komen. Een oude rottrein van voor de 2e wereledoorlog en meer dan de helft van het publiek ( vooral mannen die door de weeks in Boekarest werken) dronken of bezig dronken te worden. Mijn fiets moest ongeveer 1.50 m omhoogworden gehesen en kwam in een heel nauw gangetje te staan. Vlak voorwe vertrokken kwam er plotseling nog een fiets bij. Staan kon hij niet meer dus werd hij maar boven op de mijne gelegd. Je begrijpt dat ik onder die omstandigheden mijn fiets niet in de steek wilde laten. Ik bleef dus in dat gangetje staan. Na het verlaten van een station stapte ik achteruit en ineens ging de deur open en stond ikmet 1been buiten de trein. Ben er gelukkig niet uitgevallen, maar dat had zomaar kunnen gebeuren. Een van de jongens bleek geinteresseerd in mijn kilometerteller. Ikliet hem zien hoe het werkte. Hij nam het ding even in de hand en hoe....... joost mag het weten maar alles stond op 0. de tijd was verdwenen en alle data. Gelukkkig had ik gisteren mijn kilometerstand in mijn dagboek geschreven: 2261 waarvan 66 oude kilometers waren, maar leuk is het natuurlijk niet.

Als je over het platteland rijdt lijkt dat alleen maar te bestaan uit honden, kukelende hanen enmensen die met een hak op hun rug onderweg zijn naar het land. Het is onvoorstelbaar dit deel van Roemenie wroet alleen maar in de grond. Jekunt je niet voorstellen wat voor een troosteloos werk het hakken van onkruid is op akkers die vaak meer dan een vierkante kilometer groot zien. Echt iedereen doet het van jong tot oud en zijn zelf oudere dames bij die helemaal krom staaan van de reuma, maar die toch in de grond staan te hakken. Die eindeloze velden met hier en daar een paar stippen van de onkruidhakkers. Het zal me altijd bij blijven.
Ik heb gelukkig na die lange treinreis nog even 70 km kunnen fietsen door sterk heuvelachtig terrein. Ik heb door de ze verandering van terrein besloten de komende etappes e beperken tot ongeveer 80 km.

Het was overigens heerlijk uit de stad weer in de vrijheid en de openheid van het roemeense land te zijn.

Ok beste mensen er is in deze rtoosteloze stad een of andere kermis, ik ben benieuwd of dat nog overwachte dingen zal brengen, want niets lijkt normaal te gaan of te zijn.

Ik geniet dan ook met volle teugen!!

Groetjes allemaal
Jiel

Ik dacht dat ik toen ik Roemenie binnen kwam ik in de endeldarm van europa was beland,maar ik blijk metotaal vergist te hebben. Na wat ik vandaag vanuit de trein heb gezien en wat ik vandaag fietsend tegen kwam kom iktot de conclusie dat ik nu niet alleen in de endeldarm, maar ook in het rioolputje terecht ben gekomen. Ik ben nu in Zinnicea , gelukkig weer terug aan de donau. Wat je hier aan armoede en afbraak tegen koment ismet geen pen te beschrijven. Deze stad is in 1975 getroffen door een vrij ernstige aarbeving en men is er in geslaagd een deel van de stad weer op te bouwen. Maar het blijft een ongelofelijk armoedige en troosteloze stad.

De treinreis.

Vanmorgen om 6 uur ben ik al op de trein gestapt, zoals ik gisteren al had aangekondigd. 6 uur later kwam ik aan in Turnu Magurele. De trein was echt een avontuur, want dit het helemaal niks met normaal treinreizen te maken en maakte het verschil tussen alles wat met Boekarest en het platteland te maken heeft zonneklaar duidelijk. In Craiova stapte ik opde trein naar Boekarest, die van alle gemakken was voorzien. Daarin zat voornamelijk beschaafd publiek, maarfiets overleefde dit deel van het traject niet helemaal en moet voor de rest van de reis met een half voorspatbord door het leven.
Het enige dat er onderweg gebeurde was dat de treinpolitie 2 jongens in de boeien sloeg, die zich in hun ogen hadden misdragen.
Het 2e deel ( ik moest overstappen) leek ikin een andere wereld terecht te komen. Een oude rottrein van voor de 2e wereledoorlog en meer dan de helft van het publiek ( vooral mannen die door de weeks in Boekarest werken) dronken of bezig dronken te worden. Mijn fiets moest ongeveer 1.50 m omhoogworden gehesen en kwam in een heel nauw gangetje te staan. Vlak voorwe vertrokken kwam er plotseling nog een fiets bij. Staan kon hij niet meer dus werd hij maar boven op de mijne gelegd. Je begrijpt dat ik onder die omstandigheden mijn fiets niet in de steek wilde laten. Ik bleef dus in dat gangetje staan. Na het verlaten van een station stapte ik achteruit en ineens ging de deur open en stond ikmet 1been buiten de trein. Ben er gelukkig niet uitgevallen, maar dat had zomaar kunnen gebeuren. Een van de jongens bleek geinteresseerd in mijn kilometerteller. Ikliet hem zien hoe het werkte. Hij nam het ding even in de hand en hoe....... joost mag het weten maar alles stond op 0. de tijd was verdwenen en alle data. Gelukkkig had ik gisteren mijn kilometerstand in mijn dagboek geschreven: 2261 waarvan 66 oude kilometers waren, maar leuk is het natuurlijk niet.

Als je over het platteland rijdt lijkt dat alleen maar te bestaan uit honden, kukelende hanen enmensen die met een hak op hun rug onderweg zijn naar het land. Het is onvoorstelbaar dit deel van Roemenie wroet alleen maar in de grond. Jekunt je niet voorstellen wat voor een troosteloos werk het hakken van onkruid is op akkers die vaak meer dan een vierkante kilometer groot zien. Echt iedereen doet het van jong tot oud en zijn zelf oudere dames bij die helemaal krom staaan van de reuma, maar die toch in de grond staan te hakken. Die eindeloze velden met hier en daar een paar stippen van de onkruidhakkers. Het zal me altijd bij blijven.
Ik heb gelukkig na die lange treinreis nog even 70 km kunnen fietsen door sterk heuvelachtig terrein. Ik heb door de ze verandering van terrein besloten de komende etappes e beperken tot ongeveer 80 km.

Het was overigens heerlijk uit de stad weer in de vrijheid en de openheid van het roemeense land te zijn.

Ok beste mensen er is in deze rtoosteloze stad een of andere kermis, ik ben benieuwd of dat nog overwachte dingen zal brengen, want niets lijkt normaal te gaan of te zijn.

Ik geniet dan ook met volle teugen!!

Groetjes allemaal
Jiel

Ook vandaag val ik eer van de ene verbazin zojuist komt hier een nederlander het terras opwandelen die met zijn beschadigde zeilboot in de haven ligt. Die bootligt er al sinds november en hij is enkele dagen geleden uit de VS terug gekeerd om zijn boot definitief te repareren. Hij is 74 en heeft alle oceanen al met zijn boot bevaren en overgestoken. Het is zijn bedoeling via de zwarte zee en de middellandse zee terug te varen naar Gibraltar en dan vanuit Marroko terug te varen naar de VS. Die ouwe zeerob is al 74. Wil je meer van hem zien kijk dan maar eens op www.cometosea.us Zijn naam is jack van Ommen en ik ga zo samen met hem eten. Debeelden die hij van zijn reis die in 2005 is begonnen zijn erg de moeite waard en absoluut het bekijken waard. Je merkt dus zelfs in hetr rioolputje blijkt leven te zijn en nog heel interressant leven ook.

Groet Jiel

Je avonturen zijn echt verbazingwekkend en onze conclusie " op de fiets maak je nog eens wat mee" is dus weer eens helemaal juist gebleken! Je gaat wel een beetje snel misschien moet je er nog een ritje aan vast plakken zodat je wat dichter bij huis in de trein kunt stappen. Gegroet

Ha Jiel, ik blijf het verrassend en avontuurlijk vinden. Zo'n reis in je eentje, wonderlijke gebeurtenissen afgewisseld met ongelooflijk spannende. Je moet er echt een mens voor zijn om dit te kunnen en te willen. Ik blijf het dapper vinden dat je het durft zo in je 1tje en dat je zomaar in het diepe fietst.

Gelukkig gaat het allemaal goed met je, maar ik zal eerlijk gezegd blijer zijn als we na afloop de foto's kunnen bekijken en de verhalen "live" van je kunnen aanhoren.

Het gaat je goed beste Jiel en zorg dat je gezond weer thuiskomt.

Hallo Jiel,habe soeben deinen Namen bei Jack van Ommen im heutigen Bericht gefunden.Ich habe in Kanada auch so etwas Aehnliches erlebt.Schicke gleich eine Mail mit Bild an dich.Wuensche Dir weiterhin viel Glueck. Arie

Giurgiu, 29 mei 2011, dag 22

Ik ben zojuist aan gekomen in bovengenoemde plaats. Een werkelijk vreselijk stadje tegen de donau.
Deze stad is helemaal gebouwd volgense de filosofie van ceaucescu: het platteland ontvolken en de bevolking samenbrengen in nieuw te vormen industriesteden, Deze stad is er een van en ik mag wel zeggen dat het wonderbaarlijk NIET gelukt is.
Wat een volkomen onintereressante naar communistisch model op en aan elkaar geplakte hoeveelheid huizen, die nu al allemaal in echt deplorabele staat verkeren. Het is echt te triest voor woorder. Een dan kom je de stad binnen en dan ligt daar een hele leuke frisse straat - afgesloten voor de auto's - met aan weerskanten een fietspad. En wat staan er langs die straat?? Of totaal nieuwe huizen of volledig gerenoveerde huizen, met op de oprijlaan een 4 wiel aangedreven Audi of een BMW. Het is duidelijk de expartijtop heeft weer doed voor zichzelf gezorgd en......... weer met
geld van de Europese gemeenschap.
Er lijkt geen einde te komen aan de ongelijkheid in dit land, in tegendeel mede dankzij Europese gelen wordt hij alleen maar groter te wordern.

Giurgiu ligt tegfen de donau mt aan de andere kant het Bulgaarde Ruse, een belanrijk regiostadje. Nu wil het toeval dat die beide steden met elkaar zijn verbonden door een brug: "De brug van de socialistische vriend- en kameraadschap". Het leuke is dat de brug is gebouwd en met veel tam is geopend, maar dat er de eerst 13 jaar nooit iemand overgeen is gegaan. Dat was omdat de vriend- en kameraadschap tussen beide landen wel op een erg laag pitje stond.

Nog even Zimnicea, de stad waar ik gisteren was. Die stad blijkt in 1977 voor een groot deel verwoest te zijn door een zware aardbeving. De communistische huizenblokken bleken inderdaad niet al te sterk en vielen als blokkenhuizen in elkaar. Totaal ruim 600 doden. Dit heeft er toe geleid dat men heeft besloten in het stadscentrum alles af te breken, ook de bestaande hoogbouw en dat er nu nog alleen maar huizen staan van niet meer dan 3 woonlagen. Her en der staan nog wel de restanten van de ruines van na de aardbeving, maar dat is in de buitenwijken.

Vanmorgen zat ik te praten met 2 jongelui in een barretje onderweg en ik vroeg of zij ook het land zouden gaan werken. Ze begonnen hard te lachen en zeiden in koor: " nooit". Uiteraard lokte dat weer de vraag bij mij uit waarom niet. Zij legden toen uit dat de voormalige districtsbestuurder uit Boekarest in de laatste jaren alleen al in hun dorp meer dan 5000 hectare grond heeft gekocht. In de praktijk betekent dat er ongeveer 5 euro per hectare voor betalen. Niet slecht he 5000 ha voor 25000 euro. Zo wil ik ook wel grootgrondbezitter worden.
Nu heeft hij alleen een probleem , want alleen de ouderen zijn bereid voor het schijntje dat hij wil betalen op het land te werken. De jongeren weigeren en nu ronselt hij mensen in Moldavie en en Ukraine om het werk te doen. Je ziet de arbeidsmigratie schuift steeds verder op naar het oosten.
Ik heb vandaag weer eens een smsje gekregen van Wilfred de Australier.

Het luidde: Hey Dad, I invite you for a small party in Constansa next thursdaynight. Of ik dat ga halen weet ik niet, zal dan nog erg hard moeten fietsen over heel veer vervelende bergjes, maar ik ga wel mijn best doen.

Vandaag dus eigenlijk een heel rustige dag waarin niet al te veel schokkends gebeurde. Wel beginnen steeds meer
puzzelstukjes over Roemenie op zijn plaats te vallen.

Grappig is nog wel te vermelden dat een duitse die ik vandaag ontmoette en die ook - net als die engelse Jill- in een tentje slaapt vannacht gillend uit haar tent was gerend omdat er een groot snuivend beest om haar tent liep. Ze had op borden langs de weg gezien dat er in deze streek wolven voor komen en was zixh helemaal rot geschrokken Voor haar gelukkig bleek het om een van de kudde afgedwaalde koe te gaan.

Het gaat prima met me en het einde komt steeds dichterbij, nog een 450 km en ik kan mijn terugreis gaan regelen.

Ik hoop wel dat de komende dagen weer wat meer verrassingen in petto zullen hebbn dan vandaag.

Groetjes allemaal

Jiel

zondag 29 mei 2011: Hoi Donaureiziger, zo te zien (lezen) vlieg je naar je einddoel Vertrokken op 8 mei en nu al pal voor de finish; een prestatie voor een ruim 65-plusser.
Ik heb geen signalen meer gekregen ondanks beloften van de Giessense firma, helaas, maar van An hoorde ik dat je een andere en meer comfortabele oplossing hebt gevonden.
Tja, Roemenië, EU-land, kan jij erbij waarom dat zo nodig moest? Vreselijk die armoede en de uitzichtloosheid van de mensen daar. Ook Europa dus, met dank aan de bureaucraten in Brussek.
Wij wensen je een mooie eindsprint.
Groetjes.

Oltenita, 30 mei 2011, dag 23

Laat ik beginnen me zeggen dat ook dit verslagje helaas weer in stukken gemaakt moet worden, want soms stopt de laptop die ik ter beschikking heb gekregen er ineens mee en dat dus tot gevolg dat mijn eerste versie van mijn verhaal ineens verdwenen is.

Havenstad aan de Donau.

Pas gisterenavond werd mij in en gesprek duidelijk dat Ceaucescu Giurgiu tot havenstad van Boekerest heeft gemaakt en dat het dat nog altijd is. Er komt echt veel via de Zwarte Zeen en de Donau naar Giurgiu en de goederen worden dan via een 6 baans weg naar Boekarest vervoerd , dat maar 50 verderop ligt.
Grappig gegnoeg was er ruimte om prima te fietsen op deze weg.

Na de afslag de bergen in kwam ik weer in een nauwelijks te beschrijven treistheid terecht. Misschien is dit voorbeeld wel illustratief. Ik kwam een dorpje binnengereden en zag vanaf een boerenerfje een heel oude vrouw proberen een karretje met een lege gasfles omhoog te trekken. Dit lukte haar echt maar voetje voor voetje, want ze moest zichzelf met een stok in de ene hand ondersteunen en met de andere dat karretje trekken. Ik vond dat zo zielig dat ik maar ben afgestapt en haar heb geholpen op de weg te komen. Ze bedankte me in alle toonaarden. Ik vond het allemaal zo triesst en inzielig dat ik haar ook nog maar een briefje van 5 lei ( 1,25 euro) heb gegeven. Toen ze daarvoor mijn hand wilden kussen ben ik heel gegeneerd maar snel op de fiets gestapt.

Einde deel 1

Pas op voor beren!!

Na een kilometer op 10 kwam ik door het Comata Nationaal Park een "parkje" van maar 25000 km oppervlakte. Halverweg stopte ik om een paar foto's te maken. Terwijl ik daar zat kwam er een imker die me een pot van 3kg honing te koop aanbood. Voor mij onvervoerbaar dus ik weigerde. De man, die bioloog en hobbyimker bleek te zijn, vertelde me dat zijn kasten al enkele dagen werden geruineerd door 2 beren. ik voeg of ik er voor moest op passen, maar hij verzekerde dat ze meer in de honing dan in mensen geinteresseerd waren. Hij had nu maar een aantal vuurpijlen aangeschaft om ze te verjagen.

Leuke logeeradressen:

In de Esterbauerfietsgids, die ik gebruik staan voor de grotere routeplaatsen enkele overnachtingsadressen vermeld. In Oltenita staan 4 adressen, waarvan ik de eerste 2 heb bezocht. Dat bleek geen gelukkige greep, want het door Roma gerunde "ontmoetingshuizen" te zijn. Je ziet ook Duitse informatie is niet altijd betrouwbaar.

Einde deel 2

Via een goed engels sprekende student ben ik terecht gekomen in pension Azaro en heel leuk logeeradres, waaraan ook een reisbureau blijkt te zijn verbonden. Voor mij een heel gelukkige toevalligheid, want ik had grote moeite mijn terugreis met mijn fiets te regelen.Er is een luchtvaart maatschappij, Carpatair, die van Constanza naar Dusseldorf vliegt, maar hoe maak je op een Roemeense site duidelijk dat je je fiets wilt meenemen. Via de dame van het reisbureau is dat nu ook allemaal geregeld. Ik kan nu maandagmorgen vroeg via Timissoara naar Dusseldorp vliegen. Eerlijk gezegd een pak van mijn hart.

Zo beste mensen, dit waren mijn belevenissen van deze dag.

Ik zit nu nog ongeveer 250 km van Constanza. Ik vermoed daar donderdag of uiterlijk vrijdag te arriveren.

Groetjes allemaal.

Jiel

Hoi Jiel, super spannend om je reisverslag te volgen, en wat een respect heb ik voor je inspiratie en doorzettingsvermogen.Ja ik het zal het maar eerlijk zeggen je bent voor mij de 2e lance(zoals je weet mijn held)ook al geloof je niet in zijn "cleane" tourzegens weet je nu toch ook wel beter!! Want toen bij jou de wind op dat toilet langs je ballen ging, en jij heb er nog wel twee!! zoals je beschreef ben je wel heel veel sneller gegaan!!! Top Jiel geniet van je laatste stuk en en blijf voorzichtig!!

Als ik je verhalen lees, krijg ik steeds meer het gevoel, dat je wellicht doorfietst. Veel energie en mooi ervaringe. Dat verveelt volgens mij nooit.
Veel succes en sterkte met de laatste kilometers.

Silistra, 31 mei 2011

Ik ben enkele uren geleden geariveerd in deze Bulgaarse stad die aan de overkant van de Donau ligt.
Om te beginnen is een computer die steeds in het cyrillische lettertype schiet een geweldig genot kan ik je vertellen. Je kunt er echt helemaal niks van begrijpen. Maar met wat goede wil en wat extra typewerk lukt het me toch jullie weer op de hoogte te stellen.

Nog even terug komen op wat dingen die ik vertelde over de ouderen die op het land werken en de jongeren die dat in Roemenie niet meer willen.
Vanmorgen vertelde een jonge Roemeen, die net als ik voor de pont moest wachten die maar elk uur een keer vaart, mij dat hij nooit op het land zal gaan werken omdat hij dat als minderwaardig werk beschouwd. Hij heeft een academische opleiding en wil daar mee naar het buitenland, het liefst naar Duitsland, Nederland of Engeland, omdat hij denk daar goed geld te kunnen verdienen. Hij zei dat de jonge Roemenen reikhalzend uitkijken naar het moment dat de Westeuropese grenzen zullen open gaan. Naar hij beweerde Duitsland per 1 mei 2012 en Nederland 1 o 2 jaar later. Ik vrees dat we met een werkelijk migratiegolf te maken zullen krijgen.

Ik zit daar bepaaldelijk niet op te wachten, maar vreemd is het niet als je situatie in Calafati ziet. 2 hoogovencomplexen, waarvoor speciaal een kanaal is gegraven om de benodigde grondstoffen aan te kunnen voeren, die beiden liggen weg te rotten en waar totaal niet meer wordt gewerkt. Weinig perspectief voor je jonge mensen ter plekke natuurlijk. Men denkt dit alles met Europees kapitaal wel weer op gang te kunnen krijgen, zo werd mij verzekerd. Als ik het zo zie dreigt dit bij definitieve toelating tot de EU een Griekenland in het kwadraat te worden

Vanmorgen gebeurde er iets vreselijks grappigs toen ik een foto wilde maken van een groep middelbare scholieren die buitensport hadden. Dat sporten vond plaats op een veld waarvan het gras tenminste 15 cm lang was en met name dat trok mijn aandacht. Ik stapte af maakte een foto, waarop de sportleraar in woede ontstak en enorm tegen me begon te schelden. Het enige wat ik verstond was fascista.
Maar dat hij boos was, was me helemaal duidelijk. Alleen toen gebeurde het pas, ik wilde net opstappen toen 3 jongens naar me toe kwamen gerend en met me wilden praten in de 3 woorden engels die ze beheersten. Ze werden gevolgd door de rest van de klas op 2 jongens na die kennelijk nog niet hadden ver gesprongen. De gymleraar, het was bijna niet mogelijk, werd nog veel bozer en kwam op me afgerend, waarop die kids weer tegen hun gymleraar begonnen te schelden. Hij droop af met hangende pootjes. Zo zie je dat ook hier het overwicht van leraren niet meer is wat het is geweest.

De overtocht naar Filistra was een gebeurtenis die ik ook niet zomaar meer zal vergeten, omdat hij bepaaldelijk niet vlekkeloos verliep. Je moet je als pont voorstellen een of andere vierkante bak die door een klein bootje dwars over de rivier wordt geduwd. Alles gaat daarop, voetgangers, fietsers personen- en vrachtauto's. In de dat laatste zit hem nu net de kneep, want van normale belading hebben ze volgens mij nog nooit gehoord hier. Er gingen 2 vrachtwagens mee, die dwars de pont opreden en er net op pasten. De eerste met een container geen probleem, al hoewel die bak al vervaarlijk slagzij maakte bij het oprijden. De 2e was veel te zwaar beladen en toen die aan boord wilde zakte die bak echt meer dan een halve meter weg en de oprijklep stond bijna vertikaal omhoog. Met heel veel kunst en vliegwerk is hij toen weer achteruit gekrabbeld, want dit ging zelfs die veerlieden te ver
Ik was gelukkig nog niet aan boord en was in staat geweest nog een uur te wachten als dat veel te zware ding mee was gegaan.

Als je de rivier over bent en je komt in Filistra/Bulgarije, kom je echt in een andere wereld. Het is er vergeleken met de Roemeense overkant eigenlijk best luxueus allemaal. Er rijden veel meer auto's, de mensen zijn veel beter gekleed en het ziet er allemaal zoveel beter uit. Maar het is tegelijk ook zo volkomen fout wat je hier te zien krijgt, Te veel dure duitse 4 WD's met totaal foute bestuurders, te veel verveelde vrouw in diezelfde auto's en vooral veel te veel borden van de EU, dat het ene na het andere statusproject met EU geld is opgetuigd. Zelfs het uiterst fraaie park aan de Donau heeft zo'n bord. Kortom Roemenie is al niet goed, maar dit is echt volkomen fout.

Overstroming. Terwijl ik dit stuk zit te typen, barsttte er een geweldige bui los en het water kwam echt met bakken omlaag. De computer staat op een nieuw aangebouwd overdekt bordes van een hotel, dat kennelijk geen of in ieder geval te weinig afschot heeft. Toen het echt begon te regenen duurde het even voor het water via het balokon naar binnen liep. Ik heb toen de mensen van het hotel gewaarschuwd, maar die deden niks, tot het water langs de trap omlaag stroomde en er totale paniek uitbrak. Ze zijn nu met een man/vrouw of 8 aan het dweilen en met trekkers in de weer. Ik zit onder een afdak en had totaal geen last.

Jullie merken dus elke dag brengt wel onverwachte dingen.

Terwijl ik ziet te typen realiseer ik me dat er nog een geweldig verschil is met Roemenie en dat zijn de geluiden, Want waar je ook bent in Roemenie en het doet er niet toe op welk tijdstip, er zijn altijd dierengeluiden te horen, blaffende honden, kraaiende hanen, vogelgeluiden enz. En hier zijn die op de vogels na echt afwezig.

Morgen ga ik door de bergen op pad naar een dorpje op 85 km afstand van Constanza. Ik weet nu al dat me 15 beklimmingen te wachten staan en ben bepaald niet enthousiast, maar het einddoel is in zicht dus nog even doorbijten.

Ik had dor de regen wat extra tijd en hoop jullie weer wat wijzer te hebben gemaakt,

Groetjes allemaal.

Jiel

P.S. Morgen ben ik een klein bergdorp, waarvan ik verwacht dat daar geen internetverbinding zal zijn.

Hoi Jiel,

Je bent er bijna? Dat betekent dat je 4 weken over de tocht gedaan hebt ipv 6? En hoe ga je terug? Gedeeltelijk vliegen volgens mij.
Dat je roemenie snel weer uit wilde bgrijp ik wel, vreselijke die armoede op het platteland zoals je beschrijft. En je verhaal over dat oude vrouwtje...heel erg zielig...
Als je weer thuis bent moet je er maar eens over na denken een boek te schrijven over deze avontuurlijke reis, ik begrijp dat je naast deze blog ook een dagboek bijhoudt.
Hier gaat alles goed, volg je het nieuws nog een beetje, Mladic is onderweg naar scheveningen, daar mag hij vanaf vannacht zijn zonden in een cel gaan overdenken, hij komt over zo'n 10 minuten aan op Rotterdam Airport. Verder nog een paar bommetjes gevonden bij Ikea, gevaarlijke komkommers in Duitsland en Jolanthe en Leslie hebben geloof ik ruzie. Zo, dan ben je nu weer geheel op de hoogte.
Veel plezier de komende week, ben benieuwd naar je laatste avonturen! Dikke kus van Lies

Jiel; Man, Fietser, Grootheid.

Je bent er bijna!!!! Niet normaal, wat ben jij een bikkel. Ik kan gewoon niet geloven hoe voorspoedig jouw reis verloopt. Naar mijn idee zou de e.t.a zo rond de 20ste juni zijn en nu ben je er al bijna. Rij je inmiddels in het Geel? Vind wel dat je in de Mallot Jaune moet aankomen. Ben ook erg benieuwd of je er afgetraind uit ziet. Je verhalen zijn overigens geweldig. Have fun nog op het laatste stukkie, doe nog wat bonificatie sprintjes en remember hapiness is a way of travelling. Big Hug JW

Hoi Jiel,
heb even een paar dagen overgeslagen, kom ik in de Misse: vertellen de meiden me dat je al bijna naar huis toe komt..tuut tuut wat ben je snel...of gaat de tiijd snel!? Succes met het laatste gedeelte van je reis en tot snel...kan ik je bijpraten!

donderdag, 2 juni Constanza !!!!!!

Ja het eindpunt is bereikt. Na ongeveer 3200 km. Ik denk dat ben geslaagd voor mijn ouwelullenfietsdiploma, maar de beoordeling daarvan laat ik graag aan mijn volgers over. Ben overigens wel erg blij dat ik er ben. Verlang gewoon naar huis naar mijn vrouw en mijn kinderen en kleinkinderen.

Maar eerst even verslag van de dag van Silistra naar Ion Corvin.

De veronderstelling dat ik geen internetverbinding zou hebben was volkomen juist. Er was zelfs geen ontvangst voor de mobiele telefoon. De roemeense telefoonmaatschappij vindt een vlek in de bergen waar 300 mensen wonen kennelijk niet interessant genoeg. Is een vreemde gewaarwording zonder communicatiemiddelen te zitten, maar wel heerlijk rustig.

Ben bewust erg vroeg gestart vanuit Silistra, 7 uur nederlandse tijd dat betekent 6 uur in Roemenie.

Zodra je Silistra uitrijdt ga je de grens met Roemenie weer over en dan verandert het beeld ineens totaal.
Het eerste waar ik tegenaan reed was een groep mannen, jong en oud door elkaar, die stonden te wachten op vervoer naar hun werk. Er kwam iets aangereden dat op een grote container met besturing leek. De mannen werden er staande ingepakt en vertrokken. Het geheel riep bij mij een beeld op van het afvoeren van joden in de 2e wereldoorlog.
Dat kreng reed weg en veroorzaakte een walm alsof er een 500 pk motor in stond.
Na 8 km in Ostrow heb ik afscheid genomen van de Donau want de weg ging de bergen in. De Donau buigt net voorbij Ostrow af naar het noorden en ik moest verder naar het oosten naar Constanza. Ik heb er eigenlijk spijt van dat ik de Donau niet verder volg naar Tulcea, omdat hij daar uitmondt in de Zwarte Zee, maar ik had mijn plannen gemaakt voor Constanza en mijn vliegtuig vertrek ook van daar.

Bij het Denvert Klooster heb ik voor het eerst kennis gemaakt en last gehad van Roma. ( zigeuners) Ik werd door een stuk of 10 kinderen en jongeren tot een jaar of 18 omringt terwijl ik fotografeerde. Ze begonnen direct overal aan te zitten. Een meid was al bezig een van mijn tassen open te maken voor ik het goed en wel in de gaten had. Ik redde me met een grote bek en door met fiets en al de kloostertuin binnen te rijden, wat eigenlijk niet is toegestaan.Dat bleek de oplossing, want ze mogen daar beslist niet komen. Toch is de keus van die plaats bij dat klooster heel slim, want met name de kinderen krijgen van bijna iedereen die het klooster na bezichtiging verlaat wel een paar lei.
De monnikken in het klooster ( 27 in totaal) brengen 14 uur per dag hardop biddend door. De jongste onder hen doen dat via een microfoon en veel mensen reciteren een deel van het gebedene in de kloostertuin. De kerk zelf is alleen maar op hoogtijdagen geopend. Jammer had hem graag van binnen gezien.
Het klimmen door de bergen ging verrassend goed en ik schoot veel harder op dan verwacht. Wel afzien door de hitte maar de benen waren echt goed.
In Negureni deed ik weer een totaal nieuwe ervaring op. Ik reed een wandelende begrafenisstoet achterop. Dat blijkt in deze heel traditionele dorpen totaal anders te gaan dan elders in Roemenie. En werkelijk 100% anders dan bij ons. De overledene wordt opgebaard op een open boerenwagen met paard naar de kerk gereden. Ze ligt echt in de open lucht opgebaard op een met witte lakens en bloemen versierde kar.

Voor de wagen lopen priesters en enkele jongens met kruisen. De familie loopt achter de wagen en heeft manden met brood, fruit, wijn en sterke drank bij zich.
Bij bepaalde huizen wordt gestopt en wordt de overledene gezegend door de priesters evenals de directe familie.
Je begrijpt wel snel ging het allemaal niet. Uit discrete overwegingen heb ik maar 2 foto's gemaakt, maar ik had er graag meer gehad.
Later hoorde ik dat de etenswaren en de drank een geschenk van de overledene aan in het heden achterblijvenden zijn en dat het allemaal na de mis wordt genuttigd.
Daarna wordt de overledene begraven, gewikkeld in witte lakens.

Net voor Ion Corvin kreeg ik iets heel fraais te zien. Een vallei, schat wel 15 ha, met alleen maar klaprozen. De rode kleur van klaprozen spreekt mij heel erg aan en ik werd er in eens heel vrolijk van.

In Vinni, een pension, dat best de naam hotel had kunnen hebben zo goed was het, trof ik bij het eten een groep van 4 vrouwelijke botanici uit Boekarest die op zoek waren naar een heel zeldzaam plantje. De potenella en nog een paar latijnse uitdrukkingen die ik niet meer weet. Ze hadden er die dag eindelijk ( na 4 dagen ) 2 gevonden en verkeerden in een opperbeste stemming.

Na het eten heb de lokale kinderen blij gemaakt met de nog half volle snoepzak, die ik voor onderweg van mijn kleinkinderen had mee gekregen.

Morgen dus op naar Constanza, waar ik in de avond mijn Aussie weer ga ontmoeten. Ik denk dat we wel eens een stevig biertje kunnen gaan drinken.

Gegroet allemaal.

Indrukwekkend om op Hemelvaartdag een begrafenisprocessie tegen te komen in een volstrekt andere cultuur. Hier in NL is Willem Duys gaan hemelen op 82 jarige leeftijd. Geniet morgen van je biertje met je mate from down under. Big Hug en goed reis terug JW. P.s zou het leuk vinden als je een gedroogde potenella meeneemt naar Holland.

Zoals gisteren al gemeld ik ben in Constanza aangekomen en ben in een totaal andere wereld dan het Roemenie dat ik in de vorige 9 dagen heb leren kennen. Wat een weelde wat een auto's, wat een naar de laatste mode geklede mensen. Het is echt een totale cultuurschok.

Maar eerst de reis van gisteren. Die begon voor mij voor het eerst in de 24 dagen dat ik onderweg was echt heel moeilijk. Ik had echt pap in de benen en kwam voor geen meter vooruit en dat is lastig in de bergen.
Ik zweette vanaf het allereerste moment overdadig en moest vaker lopen dan ik in alle dagen heb gedaan.
Gelukkig kwam ik er na een kilometer of 15 doorheen en ging het beter. Dar gebeurde vlak voor het momenten dat de Potentellazoeksters met hun fourwheeldrive voorbij kwamen. Ze warenb zo vriendelijk te stoppen en me aan te moedigen toen ik net een vrij steile helling op reed. Gelukkig was daarme het beeld van de stoere fietsende oudere jongere toch weer gered.
De weg naar Constanza bleef op en af gaan tot in bij Bisarabia de brug over het Donau-Zwarte Zee kanaal overstak en op een ontzettend drukke weg terecht kwam. De 4-baans weg van Boekarest naar Constanza. Nu wil het toeval dat langs de hele weg huizen staan met een heel smal onverhard voetpad, waarop niet te fietsen valt. De huizen staan zo dicht op de weg dat sommige mensen hun auto met de kont uitstekend over de snelweg parkeren, wat tot gevolg heeft dan je als fietser vaak echt naar de 2e rijbaan moet, die weer het domijn van de truckers is. Die razen dan op 50 cm voorbij. Geen pretje kan ik je verzekeren. Maar ook daar kwam een einde aan en Constansa Kwam steeds dichterbij en het vreemde gevoel dat het bijna afgelopen was ook.
Op een km 10 van het eindpunt begon het ineens vreselijk te regenen. Ik ging schuilen onder het afdak van een Toyatagarage en werd direct binnen gevraagd door de directeur die me koffie aanbood. Ook liet hij een Landcruiser voor rijden om me naar Constansa te rijden. Dat kwam mijn eergevoel te na en ik heb hem vriendelijk gezegd beslist fietsend het einde te willen halen regen of geen regen.
Maar om me maar eens tot een "cruyffiaanse" uitspraak te verlagen: "Elk nadeel heeft zijn voordeel" Ik vertelde die directeur namelijk dat ik mijn fiets nog ingepakt moest zien te krijgen. Hij zei een vriend te hebben die een fietsenwinkel had en belde direct, De man was bereid dat voor me te doen. Alleen moet de inpakactie wel morgen vroeg plaats vinden, wat voor mij weer het vervelende feit met zich meebrengt dat ik 2 hele dagen zonder fiets zit in deze stad. Die fietsenmaker sluit vrijdagmiddag zijn winkel omdat hij als mecanicien gaat mee werken aan de Wielerronde van Roemenie, die zaterdag in Constanza van start gaat. Ik heb dus weinig keus.
Ik heb een hotel gezocht in de buurt van die fietsen winkel en dat is gelukkig niet te ver van het centrum.

Ik heb besloten voor ik terug ga met pijn in het hart afscheid te nemen van een paar mij heel dierbare zaken. Mijn zwarte Tevan sandalen, die ik echt de hele reis heb gedragen, mijn blauwe Mizunoshirt en een van de Asicsshirt van mijn privesponsor Sportshop Andre Vlot. Ook een handdoek en een oude rugzak gaan niet mee terug naar Holland. Ik wilde eerste alles in de vuilnisbak gooien, maar besloot het weg te geven aan een van de vele zwervers, die ik overal had gezien. Maar op het moment dat ik vanuit mijn hotel naar een park liep, geen zwerver te vinden. Uiteindelijk heb ik een vrouw van middelbare leeftijd die zich met een slepend been met krukken voortbewoog alles ineens gegeven. Ik heb een foto van haar gemaakt en ben vanaf en afstand blijven kijken wat er gebeurde. De sandalen verkocht ze binnen de kortste keer aan iemand en de andere zaken deed ze in de rugzak en ze verdween met haar krukken in dieper het park in.
Even nadien kreeg ik het volgende smsje van Wilfred de Aussie: "dad, am arriving now and am going to buy a trainticket for Bukarest. Can we meet at the station"? Een want vreemde ervaring er ineens een fietskind van 32, 190 lang en een sportman op en top bij te hebben gekregen.
We hebben samen heerlijk gegeten, 2 uur bij gepraat en bleken op een heleboel punten gelijke ervaringenm te hebben. Het was inmiddels 12 uur geworden en zijn als goede fietsvrienden uit elkaar gegaan. Hij heeft me beloofd het artikel, dat hij over zijn reis gaat schrijven voor een krant in Sidney, via het internet aan mij te zullen sturen. Ik zal dat dan t.z.t. toe voegen aan aan mijn blog.
Net als alle andere keren wilde hij weer van bord ruilen nadat we de helft van ons eten op hadden.

Constansa, 4 juni 2011

Gisteren is mij n fiets ingepakt door een fietsenmaker. Die heeft dat zo uitmate deskundig gedaan dat ik zelf echt niet in staat ben hem weer op een verantwoorde manier in elkaar te zetten. Ik zal hem dus maar in de doos afleveren bij de firma van Helden in Rijswijk. Die hebben tenslotte mijn fiets ook meer dan uitstekend geprepareerd voor deze reis. Ik wil niet naleten daarvoor hier mijn dank uit te spreken.

Ik heb vanmorgen een bezoek gebracht aan het museum van schoen kunsten en ook daar gebeurden weer geweldige dingen.

Terwijl ik op de begane grond bezig was wat schilderijen te bekijken ontstond er in eens veel commotie, want er was een hond het museum binnen gewandeld die niet meer weg wilde, Hij was gewoon gaan liggen midden in een grote hal op de heerlijk koude stenen. Tegn hem praten of schreeuwen hielp niet. Dus uiteindelijk heeft de dame van de kaartverkoop hem terwijl hij gewoon op zijnrug bleef liggen aan zijn voorpoten uitgesleept. Echt een geweldig gezicht.

De fietsenmaker had mij uitgenodigd om aanwezig te zijn bij de strat van de Ronde van Roemenie. Nadat de proloog was gereden die door een Hongaar werd gewonnen. Heb ik een kilometer of 15 mogen meerijden in de neutrale wagen nr 1 en achter de renners aangereden tot de start van de 1e etappe in het centrum van Constansa. Op nieuw een volkomen onverwachte maar uitermate leuke ervaring.

Minder is dat terwijl ik achterin zat zeer waarschijnlijk mijn telefoon uit mijn zak is gegleden. Die is nu dus onderweg naar de eerste aankonmst op 175 km afstand van Constansa. Ik zal hiervoor nog een oplossing moeten zien te vinden, wat het is nodig cointact te houden met mijn thuisbasis.

Ik ga hiermee mijn blog voor wat mijn ervaringen in Roemenie betreft afsluiten. Na thuiskomst zal ik het nog zien te verfraaien met wat foto's.

Ik dank u allemaal voor de geweldige steun die u mij gedurende mijn reis hebt gegeven. Het dagelijks bijhouden van mijn blog was daardoor totaal geen opgave, in tegendeel ik deed het met veel plezier. Ik hoop dan ook dat u het allemaal met plezier hebt gelezen.

Op jacht naar een andere telefoon nu en maandagmorgen vroeg naar huis..... een heerlijk idee.

Aan allemaal een laatste groet uit Constansa.

Jiel

Welkom thuis na een formidabele prestatie.

Almkerk, 5 juni 2011

Ik ben weer thuis!!!!!!

Gisterenmiddag ben ik terug gekeerd in Almkerk. Zeer tot mijn genoegen overigens. Wat heerlijk na zo'n maand van inspanningen weer eens in je eigen bed te slapen.

Ik was er van uit gegaan dat de terugreis zonder verrassingen zou verlopen. Niets was minder het geval.

Mijn terugreis zou als het volgt verlopen: Vliegen van Constanza naar Timmisioara , daar overstappen naar Düsseldorf en opgehaald worden door mijn vrouw en dochter.

Ik zou om 7.15 vertrekken van het vliegveld Mihail Kogagliaeu van Constanza. Een vliegveldje dat tot voor de aanslagen in New York alleen voor wat priveluchtvaart en voor luchtvaart voor de landbouw werd gebruikt. Omdat de Amerikaans/Roemeense samenwerking uitstekend is en de Amerikanen behoefte hadden aan het stationeren van Awacsvliegtuigen zo kort mogelijk bij de Islamitische gebieden hebben de Amerikanen het vliegveld op hun kosten een landingsstrip gegeven die nu lang genoeg is om deze zware milataire kolossen te kunnen laten landen/opstijgen. Daardoor is er nu ook burgerluchtvaart mogelijk. Die staat echter nog helemaal in de kinderschoenen en is beperkt tot wat binnenlandse vluchten en tot het gebruik door Carpatair, de maatschappij waarmee ik zou vliegen.
Het vliegveld ligt ongeveer 30 km ten noord westen van Constanza.

Vooraf had ik alles geregeld. Een grotere taxi besteld, om de doos met de fiets te kunnen vervoeren. Geregeld dat die om ongeveer 4 uur bij me zou me zou zijn. Vroeg genoeg op gestaan. alles zorgvuldig in 2 fietstassen gepakt en om 10 voor 4 stond ik gereed in de lounge van het hotel. Om kwart over 4 nog steeds geen taxi, dus de receptie laten bellen. De taxie was onderweg en zou er met een paar minuten zijn. Dat klopte, alleen het was een taxi met een gastank in de koffer, waardoor de doos met mijn fiets er niet in kon.
Uiteindelijk vertrok ik om 20 voor 5 en om kwart over 5 was ik op het vliegveld: een vliegveld met een vertrekhal, die niet groter was dan het station van Gorinchem.

Het hele vliegveld was in volledige duisternis gehuld, alle deuren waren gesloten en de enige activiteit, die er plaats vond was het tanken van een Awacstoestel op grote afstand van de vertrekhal.

De chauffeur is toen gaan bellen en kreeg te horen de de douane, de passcontrole en de mensen van Carpatair niet voor kwart over 6 zouden verschijnen. Dit gezien het geringe aantal mensen dat gebruik zou maken van mijn vliegtuig. Op zijn minst wel een wat vreemde gewaarwording gezien de opmerking dat ik 2 uur van te voren aanwezig moest zijn.

Uiteindelijk was iedereen aanwezig op half 7 en toen ontstond het gelazer over de afmetingen van de doos waarin mijn fiets zat. Hij was namelijk 4 cm je lang!!! In de voorwaarden voor vervoer van fietsen staan alleen geen afmetingen vermeld. Ik beriep me daarop en na lang praten en onderhandelen ( men wilde namelijk dat ik 80 euro extra zou gaan betalen voor de 4 cm meer) is het uiteidelijk gelukt en zat ik zonder bijbetaling om 10 over 7 in het vliegtuig, dat om 7.15 vertrok naar Timmisioara met totaal 19 personen aan boord.

Ik kan u verzekeren dat dit gelazer als je je er helemaal op hebt voorbereid redelijk snel naar huis te gaan bepaaldelijk niet prettig is en dat het bovendien aangeeft op welk niveau de burgerluchtvaart op het vliegveld van Constanza zich op dit moment bevindt.

Daarna ging alles gelukkig redelijk vlot. Ik kwam om tegen 11 uur op Düsseldorf, waar alle bagage van de band was gekomen, alle passagiers al waren vertrokken maar ik nog steeds geen fiets had. Bij het uitstappen had ik aan de freightofficer gevraagd of mijn fiets gewoon via de band naar buiten zou komen en deze had mij bevestigd dat dat inderdaad zou
gaan gebeuren. Ik heb zeker een half uur gewacht en nog steeds geen fiets.
Uiteindelijk bleek dat men de doos via
een andere uitgang naar buiten had gebracht en dat er iemand van het vliegveld al meer dan een krwartier op mij stond te wachten.

En daarna kon ik eindelijk mijn vrouw en mijn dochter in de armen sluiten; een heerlijk moment.

Na een vlotte autotrip arriveerde ik daarna om 2 uur in Almkerk. Ik werd daar door vrienden op een uiterst hartelijke manier ontvangen.

Terugkijkend op mijn hoogst avontuurlijk verlopen fietstocht kan ik u verzekeren dat ik deze trip door 8 landen voor geen goud had willen missen.

Geheel zoals Jan Blokker, mijn grote inspirator, had gezegd heeft de tocht langs de Donau een heel duidelijke verbreding van kennis en inzichten over dit gebied op geleverd. Ook is mijn achting voor de enorme prestatie die de Habsburgers leverden bij het zo lang besturen van een zo enorm keizerrijk fors toegenomen. En tenslotte heeft deze tocht mij een enorme hoeveelheid nieuwe contacten en inzichten opgeleverd, waarmee ik zeker nog wat hoop te gaan doen.

Zoals al eerder gezegd was het u regelmatig op de hoogte houden van mijn ervaringen een heel inspirerende bezigheid. Nogmaals wil ik alle mensen die mij via mijn blog hebben gevolgd bedanken voor hun medeleven en aandacht.

Ik heb dit alles met heel veel plezier gedaan.

Voor de laatse keer keer groet ik u allemaal.

Jiel.